άμα θέλεις γιατρό μην τηλεφωνησεις στο ΙΚΑ.

Την Κυριακή το απόγευμα ανεβασα πυρετό.38,5
Αμέσως πήρα αντιπυρετικά χάπια αλλά παρ όλα αυτά δεν έπεφτε ο πυρετός.
άρχισα να ανησυχώ.Οι ώρες περνούσαν και παρ όλα αυτά δεν έλεγε να πέσει.
Όλο το βράδυ δεν κοιμήθηκα.Το πρωί με βρήκε με τον ίδιο ακατέβατο πυρετό και πολυ φοβισμένο .
Παίρνω τηλέφωνο στο ΙΚΑ αν και με δυσκόλεψε πολύ η ιστοσελίδα τους για να βρω κάποιο νούμερο τηλεφώνου.
Αντίθετα βρήκα εύκολα το οργανόγραμμα τους.
Παίρνω τηλέφωνο και ρωτάω αν υπάρχει κάποιος γιατρός για επίσκεψη κατ οίκον.
Όχι μου απαντάνε εντελώς φυσικά.
Μου προτρέπουν να πάω εγώ από εκεί.
-μα δεν μπορώ να μετακινηθώ.
-τότε να πάτε σε κάποιο νοσοκομείο και να ρθει να σας παραλάβει ένα ασθενοφόρο.
Έκλεισα το τηλέφωνο με οργή μετανοιωνοντας ακόμα και που σπαταλησα τόσο χρόνο.
Φυσικά κλαίω και τα λεφτά που μου παίρνουν τόσα χρόνια.
Κατά προτροπή του φίλου μου του Μάκη πήρα τηλέφωνο στην euromedica που αμέσως σου έδινε συμβουλές ένας γιατρός.( ειναι με συνδρομη)
Γιατί δεν μπορεί να κάνει αυτό το απλό και το ΙΚΑ.
Γιατί απλά εμείς οι ασφαλισμένοι του δεν έχουμε διαμαρτυρηθεί ποτέ.
Αλλά συνεχίζουμε να πληρώνουμε αγόγγυστα.

Τελείωσαν οι αντικομμουνιστικές γιορτές στο Βερολίνο.

800 χιλ,euro στοίχισαν οι εκδηλώσεις.Χρηματοδοτήθηκαν αποκλειστικά από μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες όπως: Areva (πυρηνικά), EADS (αεροπορική βιομηχανία, Διάστημα ) και Total (πετρέλαια).
Εκεί ήταν οι ο Γκορπατσωφ και ο Βαλέσα που έχουν αποδοκιμαστεί πλήρως στην χώρα τους.
Θεωρώ ότι η έγερση του τείχους ήταν μια αντιδημοκρατική κίνηση αλλά και η πτώση του με όλο το ντόμινο που ακολούθησε σε όλα τα πρώην σοσιαλιστικά κράτη ήταν το ίδιο μοιραίο για όλους τους,
Κανένα από αυτά τα κράτη δεν μπόρεσε να κερδίσει κάτι παραπάνω από αυτά που ήδη είχε.
Αντίθετα είδαν το πραγματικό πρόσωπο του καπιταλισμού και έχασαν και αυτά που θεωρούσαν δεδομένα.
Παιδεία,υγεία,εργασία ήταν εξασφαλισμένα για όλους τους.
Σήμερα τίποτα από όλα αυτά δεν έχουν δεδομένο,αντίθετα νοιώθουν την πλήρη εξαθλίωση κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Για άλλη μια φορά ο απλός λαός ήταν το μεγάλο και μοναδικό θύμα στο παιχνίδι των ισχυρών.
Τώρα βγαίνουν οι δημοσκοπήσεις στην Ρωσία που θεωρούν ότι περνούσαν καλύτερα προ του 1989.
Στα περισσότερα από αυτά τα κράτη ο κομμουνισμός θα ξανάρθει μόνο που φοβάμαι ότι και πάλι δεν θα έχει δημοκρατικό πρόσωπο.

θάνατοι στο Νεφέλη.

Συγκλονιστηκα όταν την Παρασκευή είδα στις ειδήσεις για 2 θανάτους ανθρώπων από ( μάλλον )διαρροή αερίου στα δωμάτια όπου διανυκτέρευαν.
Το Νεφέλη ήταν το αγαπημένο μου ξενοδοχείο στην Θεσσαλονίκη και έμενα εκεί τα τελευταία 20 χρόνια κάθε φορά που ανέβαινα για δουλειές στην Θεσσαλονίκη.
Το προτιμούσα για 2 λόγους.
Για την περιοχή όπου βρισκόταν μια και το Πανόραμα θεωρώ ότι είναι η ωραιότερη περιοχή της Θεσσαλονίκης,αλλά και για το προσωπικό του ξενοδοχείου που είναι πάρα πολύ καλά παιδιά και με εξυπηρετούσαν σε οτιδήποτε ζητούσα.
Ο κ.Βασίλης που είναι ο διευθυντής του ξενοδοχείου είναι πραγματικός μου φίλος και πάντα του φέρνω κάποιο αναμνηστικό από τα ταξίδια μου.
Τώρα βρισκόμαστε σε ένα πολύ δυσάρεστο γεγονός,
2 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους από μια μεγάλη αβλεψία των υπευθύνων.
Ακόμα δεν έχει αποφανθεί η δικαιοσύνη για το τι πραγματικά συνέβη και αυτή είναι που θα βρει τους ενόχους,
Πριν λίγες μέρες γύρισε ένας φίλος μου από το Νεφέλη.Με πήρε τηλέφωνο και με ρωτούσε σε ποια δωμάτια έμεναν τα άτυχα παιδιά.
Θα μπορούσε να είχε συμβεί και στον ιδιο αν είχε ανοίξει την θέρμανση.
Η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια.Αλλά τουλάχιστον θέλουμε ο καθένας να κάνει σωστά και υπεύθυνα την δουλειά του.
Και τα 2 θύματα ήταν αντιπρόσωποι.Είχαν φύγει από το σπίτι τους και είχαν ταξιδέψει για να βγάλουν το μεροκάματο τους.
Εμπιστεύεσαι κάποια ξενοδοχεία για την διαμονή σου,και έχεις την απαίτηση να είναι όλα εντάξει και τις επόμενες μέρες να γυρίσεις πίσω στους δικούς σου ανθρώπους.
Κάποιος όμως από όλη την αλυσίδα ήταν ανεύθυνος.Μόνο που όμως από ένα δικό του λάθος έχασαν 2 συνάνθρωποι μας την ζωή τους.
Έτσι τα δωμάτια 401 και 501 θα μείνουν για πάντα κλειστά

Εδω τα τελευταια νεα σχετικα με τα αιτια.

Ουφ,κατάφερα να τερματίσω.

Τελευταία φορά που έτρεξα σε κάτι ανάλογο ήταν το 1983.Σήμερα με αφετηρία και τερματισμό το Καλλιμάρμαρο έτρεξα 5 χλμ.
Είχα κάνει μια μίνι προετοιμασία την προηγούμενη βδομάδα για να μην ρεζιλευτω και έτσι ήμουν αισιόδοξος.
Ο φόβος μου που τον ομολογώ τώρα ήταν μήπως δεν καταφέρω να τερματίσω στο χρονικό όριο των 90 λεπτών που είχαν βάλει οι διοργανωτές.Περπάτησα αρκετά αλλά κατάφερα να τερματίσω με χρόνο 43 λεπτά και κάτι δευτερόλεπτα.
Δεν είχα ασπαστεί ποτέ την άποψη ότι σημασία έχει η συμμετοχή.
Όχι,κατ εμε μεγαλύτερη σημασία έχει ο τερματισμός.Γιατί για αυτό έχεις προετοιμαστεί και αυτό κυνηγούσες.
Νομίζω πως όλοι σας πρέπει να τρέξετε μια φορά στην ζωή σας σε αυτό τον αγώνα που είναι αφιερωμένος στον Γ.Λαμπράκη.(διαβαστε εδω)
Είναι συγκινητική η στιγμή που τερματίζεις στον ίδιο χώρο που τερμάτισαν και οι αθλητές της 1ης Ολυμπιάδας το 1896.
Φυσικά είναι κορυφαια η στιγμή να τρέξεις τον μαραθώνιο στην κλασσική του διαδρομή και να τρέξεις στα βήματα του Φιλιππίδη για να ανακοινώσει την νίκη των Αθηναίων το 490 πχ.( εδω ιστορικα στοιχεια).
Είμαι σίγουρος ότι πολλοί δεν ξέρουν γιατί υπάρχει ο Μαραθώνιος δρόμος και γιατί είναι 42.195 μέτρα.
Κατ εμε ο Μαραθώνιος δρόμος στην κλασσική του διαδρομή πρέπει να είναι ένα παγκόσμιο γεγονός.
Πρέπει να διαφημιστεί σε όλα τα πέρατα της γης.Γιατί μαζί με τον αθλητισμό και την ιστορία είναι και πολιτισμός.
Εμείς όμως σαν κράτος μέσω της ΕΡΤ παρουσιάζουμε και ξοδεύουμε εκατομμύρια για τα πανηγυρακια της Eurovision.
Αυτά είναι θέματα που πρέπει να ασχοληθεί ο νέος υπουργός Πολιτισμού που έκανε και την απονομή στους νικητές.
Έβλεπα δίπλα μου να τρέχουν παιδιά απο σχολεία του εξωτερικού και να διασκεδάζουν την διαδρομή.( εδω στοιχεια συμμετοχων ανα εθνικοτητα)
Αυτή πρέπει να είναι η εικόνα της χώρας μας.
Συναντήθηκα με τον Πυρρο Δήμα πριν την έναρξη του αγώνα και έβλεπα να έρχεται κόσμος και να του δίνουν το χέρι τους και να του λένε ένα μεγάλο ευχαριστώ.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ από όλους εμάς.Γιατί οι Ολυμπιονίκες πρέπει να είναι παραδείγματα προς όλους εμάς.
Πρόσφατα συνάντησα την Σοφία Σακοράφα,και βρήκα το θάρρος και της είπα ότι είμαι υποστηρικτής της από τότε που έκανε το παγκόσμιο ρεκόρ με 74.20 στα Χανιά.
Έμεινε έκπληκτη .Μα έχουν περάσει κοντά στα 30 χρόνια από τότε μου είπε.
Όλα αυτά τα χρόνια όμως εγώ διαβάζω κάθε άρθρο που γράφει και μαθαίνω τις πολιτικές της κινήσεις.
Θα ήταν διαφορετική όλη η κοινωνία μας αν τα παιδιά είχαν σαν πρότυπο άτομα από τον κλασσικό αθλητισμό και τις τέχνες.
Του χρόνου προσπαθήστε και εσείς να έρθετε στο Καλλιμάρμαρο.

Φωτογραφιες απο την προηγουμενη μερα του αγωνα.

και εδω απο την μερα του αγωνα.

Ειναι τιμη μου που βγηκα φωτογραφια με τον Πυρρο Δημα.

Και φυσικα η χαρα μου εγινε διπλή που φωτογραφηθηκα και με την Πηγή Δεβετζή.

κατα την διαρκεια του αγωνα,που έβρεχε συνεχως

μπροστα απο το μουσειο της Ακρόπολης( δεν εχω παει ακομα)

και εδω τα παιδια της adidas που καταφεραν και τερματίσαν.

Ευχαριστω τον Βασιλη που πηγαιναμε μαζι για προπονηση,

και την Ευγενία με την Μαριαννα που μας “εσπρωξαν” στο να συμμετασχουμε

Αντιγραφη απο τα επίσημα αποτελέσματα.

1399 51637 ZOURIDIS IOANNIS
Άνδρας – 1961 (45-49) – GRE – ADIDAS

08:50 1χλμ
28:55 3 χλμ
43:51 τερματισμος.
Να επισημανω την πολυ καλη οργανωση του αγωνα και την συμμετοχη πολλων εθελοντων.
Καθε αθλητης φορουσε ενα μικροτσιπ οπου και κατεγραφε τους χρονους του.

ΜΗ ΛΕΙΨΕΙΣ ΚΑΝ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΜΑΚΡΙΑ ΜΟΥ ( Neruda)

Μη λείψεις καν μια μέρα μακριά μου, γιατί να,
πώς να το πω, μου ‘ναι μεγάλη η μέρα,
και θα σε περιμένω σαν στους σταθμούς εκείνους
που σε κάποια γωνιά τους πήρ’ ο ύπνος τα τρένα.

Μη φύγεις καν για μια ώρα γιατί τότε
σ’ αυτήν την ώρα σμίγουν οι στάλες της αγρύπνιας
κι ο καπνός που γυρεύει να ‘βρει σπίτι ίσως έρθει
να σκοτώσει ως και την καρδιά μου τη χαμένη.

Μην τσακιστεί η σιλουέτα σου στην άμμο,
στην απουσία τα βλέφαρά σου μην πετάξουν:
μη φύγεις καν για ένα λεπτό, ακριβή μου,

γιατί σ’εκείνο το λεπτό θα ξεμακρύνεις τόσο
που άνω κάτω τον κόσμο θα κάνω εγώ ρωτώντας
αν θα γυρίσεις ή αν θ’ αφήσεις να πεθάνω.

Alessandra Ambrosio !!!

μαααα,τι είναι αυτά που βλέπω θεά μου,θεά μου!!

Καντο μόνος σου.

Καλά μην το τολμήσετε αν δεν έχετε πάρει 1 βδομάδα άδεια από την δουλειά.
Ξεχάστε αυτό που γράφουν οτι σε 10 λεπτά θα είναι έτοιμο.Ούτε σε 10 μέρες εννοούν,αλλά το κρύβουν.Σε λίγο θα γίνουν διαγωνισμοί
ταχύτητας συναρμολόγησης επίπλων,όπως κάναμε (νε) στον στρατό με τα όπλα.
Πήρα μια παπουτσουθηκη και μια πολυθρόνα και έχει περάσει μια Βδομάδα και ακόμα είμαι στην 2 κίνηση.
Φώναξα και βοήθεια αλλά και αυτοί σταμάτησαν στην 2 .
Μας λείπουν άλλες 10 κινήσεις μέχρι να μπορέσω να αποθηκεύσω τα παπούτσια μου.
Άσε που μετά κατάλαβα οτι χωράνε 9 παπούτσια όλα και όλα.
Μετράω πόσα έχω αυτή την στιγμή και είναι πάνω από 30.
Δηλαδή τι θα κάνω?
θα πάρω άλλες 4 παπουτσοθηκες.?
Έχω πει και στον Τάσο απο την Κατερίνη,οτι μπορεί να κοιμηθεί στο σπίτι μου,αλλά προβλέπω με το νέο έτος ναχω τελειώσει το κρεββάτι.
Μ αρέσει που ρώτησα και τον υπάλληλο εκεί και μου είπε οτι είναι πανεύκολο.
αχ.

Απόλαυση έχει γίνει το σιδέρωμα!!

ουφ,ας μιλήσουμε και για ένα θέμα που αφορά την σύγχρονη και μοντέρνα γυναίκα.
Τις έχουμε ζαλίσει απο το παρόν blog,που όλο μιλάμε για ποδόσφαιρο,γυναίκες και ολίγη πολιτική.
Έχουμε λοιπόν και λέμε.
Αγόρασα ενα καινούργιο ατμοσίδερo.Η πρέσα μετά από 10 τόσα χρόνια που την είχα,τα έφτυσε.
Έτσι πήρα κάποιες φίλες μου τηλέφωνο για να ακούσω την εμπειρία τους.
Η πιο καλή απάντηση που άκουσα(αλλά όχι χρήσιμη),ήταν από την Χριστίνα που μου είπε,να την ξαναπάρω για να ρωτήσει πρώτα την γυναίκα που της σιδερώνει.
Ευχαριστώ Χριστίνα.Κάποια στιγμή θα αναγνωριστεί η νοικοκυροσύνη σου.
Με την γνώση που απέκτησα πάω στο κατάστημα για να πάρω το ατμοσιδερο.
Δεκάδες επιλογές βρήκα εκεί.
Ρωτάω την πωλήτρια ποιο μου προτείνει από όλα.
Μου δείχνει κατευθείαν ένα μοντέλο.
-Αυτό θα παρεις
Και έτσι έκανα μιάς και την άκουσα .
Και όντως είναι ένα πολύ καλό σίδερο,και μια χαρά τα πάω στο σιδέρωμα.
Βάζω την σιδερώστρα μπροστά από την τηλεόραση,και σε καμία ωρίτσα έχω τελειώσει 2 πλυντήρια.
Καλά δεν έχω πουκάμισα και άλλα δύσκολα.
Jeanακια,μπλουζάκια,αυτά…
Τώρα φυσικά δεν είναι το ίδιο για μια γυναίκα που δουλεύει 10 ώρες την μέρα και μετά έχει και ένα παιδί,να βρει έστω και μια ώρα για να κάτσει να σιδερώσει,άσε που φυσικά έχει περισσότερο όγκο.
Εμείς μιλάμε για 1-2 άτομα με 2 πλυντήρια την Βδομάδα.
Παλιότερα με ένα απλό σίδερο δεν έλεγε να τελειώσεις ποτέ.
Τώρα έχουν βελτιωθει τα πράγματα.
Πάντως το τελικό συμπέρασμα μου είναι ότι καλύτερα σε αυτή την ζωή είναι να είσαι άντρας,και να έχεις μια γυναίκα να σε φροντίζει.
Έστω και αν έχεις αναγκαστεί να την παντρευτείς.:)

Μια ανάποδη ταμπέλα στην Σάμο?

Βρισκόμουν στο Βαθύ της Σάμου και παρατηρώ στο αθλητικό μαγαζί της πόλης να έχει την ταμπέλα του ανάποδα.
-ρε συ Στράτο,δεν είδες οτι η ταμπέλα είναι ανάποδα?
-για ξανακοιτα την πιο καλά.Μια χαρά είναι.Ο κόσμος είναι ανάποδα.
Πράγματι,ποιος μπορεί να απαντήσει με απόλυτη σιγουριά.
Είναι η ταμπέλα ανάποδα και ο κόσμος μια χαρά ή
η ταμπέλα είναι μια χαρά και ο Κοσμος ανάποδα?

δεν θέλω άλλο γκόμενο…

-φτάνει zouri με τους γκομενους.Δεν θέλουμε άλλον.Έχουμε χορτάσει.
Μιλούσε δυνατά η φίλη μου χθες στο τηλέφωνο.Τρόμαξα από την οργή της.
-σας έχουμε βαρεθεί,με όλα αυτά που σας έχει φορτώσει η μαμά σας.
Αντρακια μεγαλωμένα από τηλεοπτικούς όρους και πρέπει.Χωρίς ουσία.Με εικονικά στησιματα και ψεύτικη μαγκιά.
Δεν σας θέλουμε για λίγο πριν το κρεβάτι.Θέλουμε έναν αποκλειστικό σύντροφο σε όλα.
Δεν είναι η ζωή μας ένα προγραμμενο σενάριο αλλά μια εναλλασσόμενη στο καλό και στο κακό πραγματικότητα.
Έλεγε,έλεγε.Δεν προλάβαινα να μιλήσω.
Για αυτό τα λέω τώρα σε εσάς και ας τα διαβάσει από εδώ και η ίδια.
Κοριτσάκι μου,αυτά που λες εσύ τώρα τα λέμε εμείς από τις αρχές τις δεκαετίες του 80.
Τα γυναικεία κινήματα από τότε μιλούσαν για αυτά ή ακόμα και ο Λ.Κηλαηδονης με την Μαίρη Παναγιωταρα,αναδείκνυαν αυτά τα θέματα.
Εσείς ομως αλλου τριβαζατε.θέλατε γάμο με ωραίο νυφικό και ιππότη στην άμαξα.
Και όταν το όνειρο τελείωσε και είδατε ότι είχατε μετατραπεί στην συνέχεια της μαμάς του,αντιδράσετε στο οικοδόμημα που είχατε κτίσει.
Άσε κορίτσι μου τα λόγια.Εσείς φτιάξατε τους γκομενους έτσι.Εσείς περπατήσετε στα ίδια μονοπάτια με την μαμά σας.
Εσείς θέλατε τον γκόμενο πασά.

Πόσες φορες δεν έχω φωνάξει?
μπαα εσείς.

Μόλις βρείτε τον γκόμενο τα ξεχνάτε όλα.

Άλλα ζητάτε μετά.
Άσε,σας έχω βαρεθεί.

Γιατί?

Γιατί διώχνουμε όσες μας θέλουν και κυνηγάμε όσες δεν μας γουστάρουν?
ωχ,βαριά φιλοσοφικά θέματα πιάσαμε πρωί πρωί.
Είναι γιατί αυτή την ερώτηση δέχτηκα τηλεφωνικά από έναν φιλο μου πριν από λίγο.
-μην περιμένεις να σου απαντήσω σε ένα λεπτό,μια απορία που υπάρχει στους αιώνες.
Είναι έτσι από την φύση του ο άνθρωπος.
Δεν μπορώ να δώσω άλλη εξήγηση,
Εκεί τα έχω ρίξει όλα και καθάρισα.

Καλύτερος ο Πανιώνιος στο ΟΑΚΑ.

όλα ξεκίνησαν στραβά για την ομάδα του Πανιωνίου.Πέναλτι,αποβολή και φτάσαμε στο 2-0 και όλα αυτά μέσα στα πρώτα 10 λεπτά.
Και εκεί που σκέφτεσαι να φύγεις για να μην δεις τον διασυρμό της ομάδας σου,αισθάνεσαι ότι έχει την πρωτοβουλία στον αγώνα.Και δημιουργεί φάσεις στην αντίπαλη περιοχή και μάλιστα φάσεις για γκολ.
Στο δεύτερο ημίχρονο η κυριαρχία του Πανιωνίου ήταν πλήρης.
Ο Παναθηναϊκός με αποκλειστική ευθύνη του προπονητή τους δεν μπορούσε να αλλάξει ούτε μια μπαλιά.
Ο Σισε ήταν μόνος του στην επίθεση όποτε βρέθηκαν μπροστά.
Αντίθετα ο ιστορικός συνέχιζε να πιέζει και να ζητά την ισοφάριση,
Η ιστορία όμως καταγράφει μόνο το σκορ.Έτσι θα γράψει την νίκη του Παναθηναϊκού με 2-1.
Εμείς όμως θα ξέρουμε την αλήθεια.
ΥΓ.
Αν ο Πανιώνιος έκανε τέτοια εμφάνιση, όπως ο Παναθηναϊκός ,στην Ν.Σμύρνη θα είχαμε αρχίσει τα γιουχαισματα από το ημίχρονο.
Θα είχαμε σηκώσει λευκά μαντήλια στον προπονητή.
Αντίθετα οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού καθόντουσαν και έβλεπαν την χάλια εμφάνιση της ομάδας τους χωρίς κάποια δυναμική αντίδραση.
Ακούστηκαν κάποια γιουχαισματα στο τέλος του αγώνα,αλλά δεν ξέρω αν τα άκουσε ο άσχετος προπονητής τους.

Έλλη Παππά.

Η Έλλη Παππά (1920 – 27 Οκτωβρίου 2009), ήταν δημοσιογράφος και συγγραφέας, κόρη του Ευάγγελου Παππά και της Μαριάνθης Παπαδοπούλου. Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920 (η μικρότερη από πέντε παιδιά: Ηρώ, Δέσποινα, Διδώ, Έλλη και Γιώργος). Αδελφή της ήταν η συγγραφέας Διδώ Σωτηρίου. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η οικογένεια εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Φοίτησε αρχικά στη φιλοσοφική και στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές της, λόγω της Κατοχής, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως δημοσιογράφος. Εργάστηκε στην παράνομη έκδοση του Ριζοσπάστη μέχρι το 1949, οπότε άρχισε η συνεργασία της με τον Νίκο Πλουμπίδη και από τον Ιούνιο του 1950 με τον Νίκο Μπελογιάννη που έγινε σύντροφός της.
Η Έλλη Παππά και ο Νίκος Μπελογιάννης συνελήφθησαν (Δεκέμβριος 1950) και παρέμειναν σε απομόνωση έως την πρώτη δίκη τους (Νοέμβριος 1951). Στη φυλακή γεννήθηκε ο γιος τους, Νίκος (Αύγουστος 1951). Ακολούθησε δεύτερη δίκη (Φεβρουάριος 1952). Καταδικάστηκαν σε θάνατο, ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε, αλλά η Έλλη όχι, λόγω του βρέφους, και τελικά αποφυλακίστηκε την πρωτοχρονιά του 1964. Εργάστηκε στην ΕΔΑ και από το 1965 ήταν αρθρογράφος και μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας Δημοκρατική Αλλαγή. Με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 συνελήφθη και εξορίστηκε στη Γυάρο (αποφυλακίστηκε τον Ιούλιο του 1968, λόγω σοβαρής ασθένειας).
Ως δημοσιογράφος, εργάστηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση, στην εφημερίδα Μακεδονία, στο περιοδικό Γυναίκα, στην εφημερίδα Εξπρές και στην εφημερίδα Έθνος. Δραστηριοποιήθηκε στην μεταπολιτευτική ΕΔΑ και στο ΚΚΕ. Λόγω των πολιτικών διώξεων της Έλλης Παππά κατά την περίοδο της Κατοχής και του Εμφυλίου, μεγάλο μέρος του αρχείου της έχει χαθεί. Από την περίοδο της φυλάκισής της σώζεται αλληλογραφία, κείμενα και ενθυμήματα, πολλά από τα οποία φυλάχθηκαν από το γιο της και την αδελφή της Διδώ Σωτηρίου. Σε δεκατρία χρόνια φυλακής, δεν έπαψε να δημιουργεί –κατάλληλα για την εκάστοτε ηλικία του– βιβλία για το παιδί που μεγάλωνε με τη φροντίδα της αδελφής της, Διδώς. Γραμμένα ή διασκευασμένα από την ίδια, ζωγραφισμένα και βιβλιοδετημένα στο χέρι με λεπτομέρεια, τα βιβλία που φιλοτέχνησε για το γιο της η Έλλη Παππά αποτελούν ακραία μορφή αντίστασης στη βαρβαρότητα της φυλάκισης για πολιτικούς λόγους.

το κειμενο το πηρα απο εδω

Εδω το group που δημιουργησε στο facebook ο φιλος μου N.Ago.

Dania Ramirez naked

Ασε κορίτσι μου την πετσέτα να πέσει…

Επισκέφτηκε ο Όμηρος την Φραγκφούρτη?

πάνω σε μια παλιά σιδερένια πεζογέφυρα (Eiserner Steg) της Φρανκφούρτης, που διασχίζει τον ποταμό Μάιν (παραπόταμο του Ρήνου) που χτίστηκε για να συνδέσει το κέντρο της πόλης με την περιοχή Sachsenhausen βρίσκεται μια επιγραφή από έναν στίχο του Ομηρου γραμμένη στα Ελληνικά.
«ΠΛΕΩΝ ΕΠΙ ΟΙΝΟΠΑ ΠΟΝΤΟΝ ΕΠ ΑΛΛΟΘΡΟΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ»

Σε ελεύθερη μετάφραση

Πλέοντας μέσ’ το μελανό πέλαγος σ’ αλλόγλωσσους ανθρώπους .

Έτσι μεταφορικά μπορούμε να πούμε οτι ο Όμηρος μέσα από το έργο του επισκέφτηκε την Φραγκφούρτη.
Την πληροφορία αυτή την διάβασα σε 2 blog (εδω και εδω)και ειλικρινά είχα συγκινηθεί για την δύναμη της Αρχαίας Ελλάδας.
Μουχει τύχει κάποιος ξένος να μου πει έναν στίχο του Ομηρου ή κάποιου άλλου σύγχρονου ποιητή( συνήθως Ελύτη),
και ήμουν εντελώς αδιάβαστος πάνω σε αυτό αλλά και το χειρότερο που δεν μπορούσα ούτε καν να μεταφράσω κάποιο αρχαίο κείμενο.

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΣΤΗ ΔΥΣΗ.EDEN IS WEST

η τελευταία ταινία του Κ.Γαβρά μας βάζει στα βαθιά για το μεγαλύτερο θέμα του σήμερα.
Για την μετανάστευση και τους ανθρώπους χωρίς χαρτιά.
Για ένα μακρινό και ατελείωτο ταξίδι στον “παράδεισο” της δύσης.
Ο σημερινός ολοκληρωτικός διαχωρισμός σε ανθρώπους με χαρτιά και ανθρώπους χωρίς χαρτιά.
Η προσπάθεια τους για να βρουν το αύριο που συνεχώς μετατίθεται για πιο πισω.
Ο πρωταγωνιστής πολύ ωραίος και πολύ καλός.Έτοιμος περισσότερο για ταινία του Αλμοδοβάρ,γιατι η εικόνα του κυνηγημένου που έχουμε στον νου μας είναι σχεδόν πάντα του κακόμοιρου Αφγανου.
Δεν μπορούμε να δούμε την γλυκύτητα του και ο Γαβράς ξεκινάει απο εκεί.Ότι μοιάζουμε.
Η βαθμολογία μου είναι 3,5* με άριστα τα 5*

ΟΧΙ στον Ρατσισμό.

Αυτό πρέπει να είναι το σημερινό μας ΟΧΙ.
ΟΧΙ στον Φασισμό το 40,
ΟΧΙ στον ρατσισμό και στις διακρίσεις σήμερα.
Οχι στις διακρίσεις για κάποιον με διαφορετικό χρώμα,εθνικότητα,σεξουαλική προτίμηση.
Πρέπει εμείς να φτιάξουμε αυτή την κοινωνία.
Να της δωσουμε χρωμα,ελευθερια,δημοκρατία.
ΟΧΙ σε ότι μας εμποδίζει.

Η αλήθεια για το Viagra.

Ήμουν προχθές σε ένα φαρμακείο και μου έκανε εντύπωση ότι το διάστημα που βρισκόμουν εκεί 3 άντρες προμηθεύτηκαν το μπλε (θαυματουργό?)χαπακι.
Τον έναν τον άκουσα μάλιστα να λέει ότι το θέλει για έναν φιλο του:)
Δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι έχει τόση κατανάλωση.
Ρώτησα έναν 50αρη φιλο μου που ήμουν σίγουρος ότι και αυτός θα είναι καλός καταναλωτής του Viagra.
Αφού με πληροφόρησε για την δράση του(πάντα έξω συζυγική) είπε το απίθανο.
“από όταν άρχισα να παίρνω viagra,κατάλαβα ότι έχω γεράσει.Γιατί μόνο με την βοήθεια αυτού του χαπιού ξαναβρίσκω την πεσμένη νεότητα μου”
Απλά φοβερός!!

πως βαθμολογούν οι άντρες τις γυναίκες όσο μεγαλώνουν.

Θυμάμαι όταν ημασταν έφηβοι καθόμασταν μπροστά μπροστά στα καφέ και για όποια περνούσε τις βάζαμε και έναν βαθμό.
-7
-μπα εγώ ένα 6αρακι και πολύ της είναι
-και εγώ 6 χατιρικά.
Πέρασαν τα χρόνια και εκεί γύρω στα 40 άλλαξε ο τρόπος της βαθμολογίας
-της δίνω 100 ευρώ
-και γω για τόσο την έχω
-μπαααα,πολλά δίνετε είπε ο τρίτος.
Ήμουν προχθές με έναν 55αρη όπου και άκουσα για πρώτη φορά αυτό τον τρόπο βαθμολογίας.
-α,για αυτή παίρνω και 3 viagra.
-!!!!!!!!!!!!
Ήμαρτον Θεέ μου,ότι πιο τρελό έχω ακούσει.
Λες και εγώ σε λίγα χρόνια έτσι να βαθμολογώ?

Κώστας Γαβράς

Ο Γαβράς είναι από τους πιο αγαπημένους μου σκηνοθέτες της νιότης μου.
Φυσικά τον πρωτογνώρισα με την ταινία του Ζ.Την είχα δει περίπου το 1978,και με επηρέασε πολύ σαν άτομο.
Οι μετέπειτα ταινίες του που κυρίως αναφερόταν στις δικτατορίες της Λ.Αμερικής μου άρεσαν πάρα πολύ.

Ο Κώστας Γαβράς , σκηνοθέτης και παραγωγός, γεννήθηκε στα Λουτρά Ηραίας στις 12 Φεβρουαρίου 1933. O πατέρας του, του οποίου η στράτευση και οι αγώνες, έμελαν να τον εμπνεύσουν στη μετέπειτα καριέρα του, συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση κατα των κατακτητών στη διάρκεια της ιταλογερμανικής κατοχής. Στην πολιτικά ταραγμένη περίοδο που ακολούθησε την απελευθέρωση, ο πατέρας και η οικογένειά του διώχτηκαν από την παράταξη που επικράτησε. Ο νεαρός Γαβράς, αφού τελείωσε το Γυμνάσιο στην Αθήνα, επεδίωξε να φύγει στις ΗΠΑ αλλά δεν έγινε δεκτός. Έτσι έφυγε για την Γαλλία, και γράφτηκε φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης στο Παρίσι.

Λίγο αργότερα όμως διέκοψε τις σπουδές του για να στραφεί στον κινηματογράφο και να παρακολουθήσει το Institut de Ηautes Etudes Cinematographiques. Συνεργάστηκε σαν βοηθός σκηνοθέτης με τους Ρενέ Κλαίρ, Ιβ Αλεγκρέ, Ρενέ Κλεμάν, Χενρί Βερνέϊγ, Μαρσέλ Οπιλς και άλλους.Το 1965 έκανε την πρώτη του ταινία, “The Sleeping Car Murder”, της οποίας έγραψε επίσης και το σενάριο. Η ταινία ήταν ένα πολύ πετυχημένο θρίλλερ με πρωταγωνιστές τους Υβ Μοντάν, Σιμόν Σινιορέ, Ζακ Περέβ και Ζαν Λουϊ Τρεντινιάν, κέρδισε το βραβείο Edgar Allen Poe και αναγνωρίστηκε σαν ένα πό τα δέκα καλύτερα φιλμς της χρονιάς.

Το 1969 ο Γαβράς σκηνοθέτησε την πολυσυζητημένη ταινία “Ζ”, που ήταν σταθμός στην καριέρα του. Πρωταγωνιστούσαν ο Υβ Μοντάν, ο Ζαν Λουί Τρεντινιάν, με τους οποίους θα συνεργαζόταν μετέπειτα σε πολλές ταινίες, και η Ειρήνη Παππά. Η ταινία ήταν ένα πολιτικό και αντιφασιστικό φίλμ στο οποίο ο Γαβράς χρησιμοποίησε τεχνικές θρίλλερ για να αποδώσει ένα σκοτεινό πολιτικό σκηνικό απευθύνοντας συγχρόνως ένα δριμύ κατηγορώ στο δικτατορικό καθεστώς της Ελλάδας. Με την ταινία του αυτή, στην οποία ήταν παραγωγός και συν-συγγραφέας, ο Γαβράς σημάδεψε με ένα προσωπικό στύλ τη διεθνή κινηματογραφία. Η ταινία έλαβε το Όσκαρ της καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας και ο Γαβράς πήρε το βραβείο σκηνοθεσίας και σεναρίου.

Τα επόμενα χρόνια συνδύασε την έντονη πολιτική του στράτευση με την αδιαμφισβήτητη κινηματογραφική κατάρτησή του για να φτιάξει μια σειρά ταινιών που αποτελούσαν διαμαρτυρίες και καταπέλτη για τα όπου γης καταπιεστικά καθεστώτα αλλά και με και έντονη αμφισβήτηση και κριτική του Αμερικανικού παράγοντα. Έτσι ακολούθησαν οι ταινίες “Κατάσταση Πολιορκίας” (με αναφορά την Ουραγουάη, το 1973), “Ο Αγνοούμενος” (1982), όπου αυτή τη φορά συνεργάστηκε με τους Αμερικανούς ηθοποιούς Jack Lemmon και Sissy Spacek και κέρδισε ένα Όσκαρ σκηνοθεσίας. Την ίδια χρονιά έγινε διευθυντής του Cinematheque Francais. Το 1983 με την ταινία του “Χάνα Κ” (1983) εξόργισε πολλούς με την φιλο-παλαιστινιακή του στάση. Στη συνέχεια δημιούργησε και άλλες ταινίες, όπως τον “Προδομένο” (1988) και το “Music Box” (1990), πολιτικά στρατευμένες και αυτές και σε σχέση με αν και με λιγότερο πάθος σε σύγκριση με τις προγενέστερες. Εν τω μεταξύ έιχε κερδίσει και ένα άλλο Όσκαρ ξένης ταινίας το 1977 με την ταινία του “Madame Rosa” με πρωταγωνίστρια την Σιμόν Σινιορέ, ενώ το 1993 διεύθυνε και έγραψε την “Μικρή Αποκάλυψη”.

Το κειμενο το αντεγραψα απο εδω