Αρχική > Uncategorized > να προλάβω πριν ξεστησουν.

να προλάβω πριν ξεστησουν.

Νοέμβριος 15, 2015 Σχολιάστε Go to comments

ουφ ,αφού έγραψα πως τερμάτισα στον μαραθώνιο,τώρα ας γράψω και το μεγάλο μου άγχος να καταφέρω να τερματίσω πριν αρχίσουν να ξεστηνουν οι διοργανωτές .
Για αυτό κανείς δεν έχει γράψει .Οκ ,όλοι μας διαβάσαμε ιστοριούλες για τις νίκες ,τις επιτυχίες για τα δάκρυα χαράς .
Ας τα ανατρέψω πια όλα αυτά .
Μια μέρα πριν ο φίλος μου ο Χάρης είχε γράψει στο facebook ,» κοίτα να τους πεις να ξεστησουν την Δευτέρα ,για να έχεις προλάβει να τερματίσεις .
Είναι και αυτό ένα μεγάλο άγχος που δεν ακούγεται .
Έτσι ας τα πάρω με την σειρά .
27 Σεπτέμβρη έτρεχα στον μαραθώνιο του Κιέβου .
Δεν είχα σκοπό να κάνω πάνω από 34 χλμ,το είχα δει περισσότερο ως ένα καλό long run.
Διάβασα ότι ο αγώνας θα έκλεινε σε 5 ώρες και με είχε πιάσει ένα μεγάλο άγχος .
Θαγραφα ότι ήταν κρύος ιδρώτας ,αλλά να μην τον μπερδέψω με τον ιδρώτα που θα έριχνα μετά .
Βλέπω τις συμμετοχές ούτε 500 .Ωχ ,μάλλον δεν θα περάσω κανέναν .
9.00 ακριβώς ξεκίνησε ο αγώνας .Ήμουν στο τελευταίο μπλοκ .
Στην αρχή αφού δεν είχα σκοπό να κάνω και τα 42 χλμ ,το πήγα κάπως γρήγορα για τις δικές μου δυνάμεις .
Στο 4 χλμ ξεκίνησε και η βροχή .
Δυο φορές ωχ,ωχ.
Κοιτάω πίσω μου ήταν 15 άτομα περίπου .
Εντάξει ,παρακάτω θα ανοίξω και άλλο και τα 15 θα γίνουν 20-30 .
Πίσω αφήνω την πρώτη ανηφόρα ,άντε την δεύτερη ,άντε και την τρίτη με την μεγάλη στροφή .
Η βροχή όμως εκεί ,μας συνόδευε .
Από το 21 χλμ ,ερχόταν δίπλα μου συνεχώς ένας μοτοσικλετιστής των πρώτων βοηθειών .
Με κοιτούσε με ένα ύφος μισό ενδιαφέροντος ,μισό κοίτα μη πάθεις κάτι και τρέχουμε .
Στο 10 λεπτο να σου ξανά δίπλα μου .
Ε,την 5 φορά ,συστηθήκαμε πως με λένε, από που είμαι .
Сергей ήταν το όνομα του .
Ε να μην σας πολυκουρασω ,αντίθετα με μένα που είχα πεθάνει στην κούραση ,γίναμε μια χαρά φίλοι και τον ρωτούσα πως είναι οι δικοί του στο σπίτι κλπ.
Στο 27 όμως ήταν μια μεγάλη έκπληξη.
Από αυτές που τις αποκαλείς δυσάρεστες .
Έμοιαζε αρκετά σαν την ανηφόρα στην Πάρνηθα χωρίς τις ταβέρνες δεξιά και αριστερά.
Αφού ήταν τόσο ωραία ,είπα να την περπατήσω .
Μάλλον ξεχάστηκα γιατί το garmin μου ,έδειχνε ήδη το 32 χλμ.
Ξαφνικά έτσι που απολάμβανα την διαδρομή νοιώθω πίσω μου ένα αμάξι.
Γυρνάω και βλέπω το περιπολικό της αστυνομίας ,που έκλεινε τον μαραθώνιο .
Ωχ τι κάνουμε τώρα ?
Μετά από 2 -3 βδομάδες βρισκόμουν στις Σπέτσες .( μέγα μου λάθος )( άλλη κουβέντα αυτό ).

Πάλι ήμουν στις αγαπημένες μου τελευταίες θέσεις.
Στην αρχή δεν έβρισκα νερά .
Οκ .
Μετά έβλεπα να έχει «νυχτώσει » και δεν αισθανόμουν καλά που είχα κρατήσει τους εθελοντές τόση ώρα .
Στο τελευταίο σταθμό ερχόταν από πίσω οι εθελοντές που σιγά σιγά ξεστηνανε τους σταθμούς .
Οπότε ακούω τον εξής διάλογο .
-πόσοι ακόμα είναι πίσω ?
-10-15
Άντε ρε να προλάβω πάλι πριν τα ξεστησουν και τερματίσω χωρίς να είναι εκεί και ο αγώνας να είναι ήδη παρελθόν .
Την περασμένη Κυριακή στον μαραθώνιο της Αθήνας ,άκουγα στον δρόμο τον κόσμο να λέει
-άντε να πάμε και εμείς σπίτια μας .
-άντε πόνεσαν τα χέρια μας .
Στο Πεντάγωνο όμως περίμενα να δω τον Διονύση .
Κοιτάω το ρολόι μου .
Αποκλείεται θα χει φύγει .
Γιάννη ,πάμε Γιάννη .Η φωνή του Διονύση με υποχρέωσε να τερματίσω.

Αλλά η ποιο μεγάλη ήττα ήταν κάτω από την γέφυρα της Κατεχακη .
Βλέπω μια ομάδα με κρουστά να τα έχει ήδη μαζέψει .
Με βρήκε μια μελαγχολία .
Περίμενα να ακούσω τον υπέροχο ήχο τους .
Πέρυσι στο 10αρι είχα ενθουσιαστεί μαζί τους .
Είπα ένα δεν πειράζει ,παρακάτω θα χει άλλη ομάδα με κρουστά .
Μετά τον δρομέα έβλεπα τον κόσμο να γυρνάει στο σπίτι τους ,αθλητές με το μετάλλιο ,κουρασμένα μωρα μέσα στα καρότσια .
Τροχονόμοι να λένε στους οδηγούς σε μισή με μια ώρα θα χουν ανοίξει οι δρόμοι .
Στρίβω στην Ηρωδου Αττικού ,άδεια στην αρχή .
Ανησύχησα ,να δεις που θα χουν φύγει ,γαμώ τους χρόνους μου γαμώ .
Ψάχνω τον τσολιά .
Αν δεν είναι και αυτός στη σκοπιά του ,εκεί στο προεδρικό ,παει τελείωσε .
Ουφ να ο ένας ,ο άλλος ?
Τέλος παντων τον άλλον δεν τον είδα .
Κοιτάω δεξιά αριστερά ,περιμένω μήπως ακούσω το όνομα μου .
Κανείς .
Φωνές , μουσική ,μπαίνω στο Παναθηναϊκό στάδιο .
Σηκώνω τα χέρια μου .
Που είναι οι φωτογράφοι ?
Τουλάχιστον να με πάρουν καμία καλή πόζα .
Ακόμα λίγο .Σε λίγο θα ακούσω και το όνομα μου .
Κάποιος θα με περιμένει .
Ο Βασίλης τουλάχιστον που θα με έβγαζε φωτογραφία .
Κοιτάω στην εξέδρα .
Κάποιοι λίγοι είχαν μείνει .
Μέσα στην κούραση ,στην ζαλάδα προσέχω ότι δεν έχουν ξεστησει .
Οι εθελοντές πάντα χαμογελαστοί ,παρ όλο που είχαν περάσει 6 ώρες και κάτι .
Ανάβουν τα φλας ,έχει ήδη ποια νυχτώσει .
Ουφ πρόλαβα και διαψεύστηκε ο Χάρης .
Άντε για τον επόμενο αγχώδη αγώνα .

Advertisements
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s