Αρχική > Uncategorized > ΤΟ ΦΛΑΟΥΤΟ ΤΩΝ ΣΠΟΝΔΥΛΩΝ ΜΟΥ, Β. ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ

ΤΟ ΦΛΑΟΥΤΟ ΤΩΝ ΣΠΟΝΔΥΛΩΝ ΜΟΥ, Β. ΜΑΓΙΑΚΟΦΣΚΙ

Ιουλίου 19, 2015 Σχολιάστε Go to comments

Γεννηθηκε στις 7 Ιουλιου 1894 .

και τον ουρανο
που ξεχνα μες στις καπνιες να μεινει γαλανος
και τα συννεφα που μοιαζουν προσφυγες ντυμενοι
στα κουρελια
θα τ’ αγκαλιασω με τον ερωτα μου τον στερνο
θα σκεπασω με χαρα τα ουρλιαχτα των ορδων
που εχουν ξεχασει την γλυκα του σπιτιου:
Ανθρωποι!! Ακουστε
βγειτε απο τα χαρακωματα
θα τελειωσετε τον πολεμο αργοτερα.

κι οταν ακομα
τρικλιζοντας μεθυσμενη απο το αιμα σαν το Βακχο
μια μαχη δινεται
του ερωτα τα λογια δεν μαραινονται ποτε
Αγαπητοι Γερμανοι!
το ξερω,
πως πανω στα χειλια σας πλανιεται
η Γκρετχεν του Γκαιτε.

Ισως απο αυτες τις μερες,
τρομερες οπως η αιχμη της λογχης,
οταν οι αιωνες θα χουν ασπρα γενια
δεν θα μεινουμε παρα εσυ κι εγω
να σε κυνηγω απο πολη σε πολη

ποσο λαχταριστη στην αλλη οχθη του ποταμου
και θα σε φιλησω αναμεσα απο την ομιχλη του Λονδινου
με χειλια φλογισμενα απ’ τα φαναρια των δρομων του

πως τραβας τα καραβανια μες στην καφτη ερημο
κει που τα λιονταρια καιροφυλαχτουν στην σκοπια τους
και θα βαλω για χαρη σου κατω απο την αμμο, ξεσκισμενο απο τον ανεμο
το καφτο απο την Σαχαρα μαγουλο μου

τα χειλια σου πως τα ντυνεις με ενα χαμογελο
πως με κοιταζεις
(τι ωραιος που ειναι ο Τορρεντορ!)
και ξαφνικα
θα ριξω απανω σου ζηλεια
του ετοιμοθανατου ματιου του ταυρου

πως σερνεις νωχελικα το βημα πανω στο γιοφυρι
και σκεφτεσαι : «θα ταν καλα ‘κει κατω;»
κι ειμαι εγω
που κυλω κατ’ απ’ το γεφυρι
ειμαι ο Σηκουανας
σε φωναζω
δειχνοντας τα χαλασμενα δοντια μου

Ειμαι δυνατος
θα μπορουσανε να μ’ εχουνε αναγκη
Αν με διαταξουν:
«Σκοτωσου στον πολεμο!»
τ’ ονομα σου
θα ‘ταν το τελευταιο
που θα μεινει πανω στο ξεσκισμενο
απο την οβιδα χειλι μου.

Θα πεθανω στεφανωμενος;
Στην Αγια Ελενη;
Τρικυμιες της ζωης καθως σφραγιζουνε τα κυματα

ειμαι το ιδιο υποψηφιος
για του συμπαντος το θρονο
και για χειροπεδες
Αποτυχα να γινω τσαρος
ειναι πανω στην εικονα του μικρου σου προσωπου
πανω στο ηλιακο χρυσαφι του νομισματος μου
που σιαταζω το λαο μου:
Χτυπα!
και κει κατω

κει που ο κοσμος ρεβει μες στην τουντρα
κει που ο αγερας του βορια παζαρευει
με τον ποταμο
θα σκαλισω πανω στις καστανιες το ονομα της Λιλης
και θ’ αγκαλιασω μεσα στα σκοτη του κατεργου
το δεντρο
Λοιπον, ακουτε, σεις που λησμονατε
πως ο ουρανος ειναι γαλαζιος
το τριχωμα ορθιο
σαν το τριχωμα των ζωων!
αυτος ισως να ναι
ο στερνος του κοσμου ερωτας
χρωματισμενος με το πορφυρο χρωμα
του φυματικου

Ο Βλαντίμιρ Μαγιακόβσκι και η Λίλη Μπρικ

  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s