Αρχική > Uncategorized > ΦΡΙΝΤΑ ΚΑΛΟ (1907-1954)

ΦΡΙΝΤΑ ΚΑΛΟ (1907-1954)

Φεβρουαρίου 9, 2013 Σχολιάστε Go to comments


Γεννήθηκα μαζί με μια επανάσταση. Αυτό ας το μάθουν όλοι. Γεννήθηκα μέσα στη φωτιά· πρωτοείδα τον κόσμο μέσα στη θέρμη του ξεσηκωμού. Εκείνη η καυτή μέρα θα με κρατάει πάντα μες στην αγκαλιά της. Ως παιδί, εκπυρσοκρότησα. Ως ενήλικος, πυρπολήθηκα. Είμαι χωρίς αμφιβολία παιδί αυτής της επανάστασης και ενός γέρου θεού που λάτρευαν οι πρόγονοί μου.
Γεννήθηκα το 1910. Ήταν καλοκαίρι. Μετά από λίγο, ο Εμιλιάνο Ζαπάτα, el Gran Insurrecto, θα ξεσήκωνε το Νότο.
Ήμουν, λοιπόν, τυχερή: το 1910 ήταν η χρονολογία γέννησής μου».
Στο Παρίσι, το 1939, τη Φρίντα Κάλο περιστοίχισε πλήθος θαυμαστών, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Πικάσο, ο Μπρετόν, ο Ντισάμπ, ο Καντίνσκι.

Στη ζωή της, η γυναίκα και η ζωγράφος είναι αδιαχώριστες, οδηγούμενες από μια μοίρα που κυριαρχείται από τον πόνο και την αρρώστια. Ο Ντιέγκο Ριβέρα έγραψε σχετικά: «Η Φρίντα είναι το μοναδικό παράδειγμα στην ιστορία της τέχνης κάποιου που κατακερμάτισε το στήθος και την καρδιά του για να δείξει τη βιολογική αλήθεια όσων αισθάνεται».

Όταν η Φρίντα πέθανε σε ηλικία 47 ετών πριν 53 χρόνια, ο Ριβέρα, πασίγνωστος για τη δράση του ως μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος του Μεξικού, και σύντροφοί του είχαν μεταφέρει το φέρετρό της στο μέγαρο των καλών τεχνών, όπου παρέμεινε τυλιγμένο με μια κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο και τους φίλους της να τραγουδούν τη Διεθνή.

Οι αριστερές καταβολές της Κάλο παραμένουν δεδομένες έως σήμερα. Ακολούθησε το σύζυγό της (που ήταν 20 εκατοστά ψηλότερος της μικροσκοπικής ζωγράφου, 20 κιλά βαρύτερος και 20 χρόνια μεγαλύτερος) εντός και εκτός του ΚΚ του Μεξικού.

Τις δεκαετίες του 1940 και στις αρχές του 1950, ο Ιωσήφ Στάλιν, συχνά χαϊδεύοντας το περιστέρι της ειρήνης, απεικονιζόταν σε αρκετούς πίνακες της Κάλο. Το 1954, πριν το τσακισμένο από τον πόνο και παραμορφωμένο από τη μορφίνη σώμα της εγκαταλειφθεί από το πνεύμα της, είχε πλέον αρχίσει να απεικονίζει στο έργο της τον Μάο Τσετούνγκ. Η τελευταία της δημόσια εμφάνιση ήταν σε μια αναπηρική καρέκλα (το αριστερό της πόδι είχε ακρωτηριασθεί) σε μια πορεία έξω από την πρεσβεία των ΗΠΑ σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την ανατροπή της αριστερής κυβέρνησης του Αρμπένς στη Γουατεμάλα, και φέρεται να κρατούσε ένα πανό που έγραφε «Γιάνκηδες, πηγαίνετε σπίτια σας».

Η εμπορευματοποίηση της Κάλο υπήρξε βάναυση. Το όνομά της χρησιμοποιήθηκε σε μια κούκλα, ένα άρωμα, μια μάρκα τεκίλας, μια σειρά ρούχων (Frida jeans), παπούτσια της Κόνβερς, ακόμη και μια πιτσαρία στο Σαν Φρανσίσκο («Frida’s Pizza»). Στην έκθεση του Μπέλας ’ρτες πωλούνται καρφίτσες της Φρίντα, αναπτήρες με τη Φρίντα, και κουτιά με αξεσουάρ της Φρίντα.

Η Φρινταμανία έφθασε στο αποκορύφωμά της με την βιογραφική ταινία του 2002 που απογείωσε τη Σάλμα Χάγιεκ. Παρότι η Τζένιφερ Λόπες και η Μαντόνα (η οποία ταξιδεύει με ένα πίνακα της Φρίντα στον οποίο γεννά τον εαυτό της) φέρονται να πέθαιναν για το ρόλο, η Χάγιεκ, κόρη ενός γεννημένου στο Λίβανο πολιτικού της Βερακρούς, άρπαξε την ευκαιρία και χρηματοδότησε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στην πρώτη παραγωγή του Χόλιγουντ για τη Φρίντα.

Η ταινία απέτυχε παταγωδώς στο Μεξικό, όπου το κοινό αντιμετωπίζει εχθρικά τις «λατινογενείς» παραγωγές του Χόλιγουντ στις οποίες οι ηθοποιοί μιλούν αγγλικά με «ισπανόφωνες» προφορές. Όταν το φιλμ Frida έκανε πρεμιέρα στο Λος ’ντζελες, μεξικανές διαδήλωσαν με πανώ που έγραφαν «η Σάλμα προωθεί το ρατσισμό» και «Είμαστε εδώ για να υπερασπιστούμε τη Φρίντα από την προδοσία της Σάλμα».

Για τους περισσότερους Μεξικανούς, η πραγματική Φρίντα είναι η Οφέλια Μεδίνα, μια αριστερή ηθοποιός, πρωταγωνίστρια σε σαπουνόπερες, που έπαιξε τη θυελλώδη ζωγράφο σε ένα ιμπρεσιονιστικό φιλμ που γύρισε το 1984 ο Πολ Λεντίκ, με τίτλο «Φρίντα, η φυσική ζωή». Έκτοτε, η Μεδίνα έχει κάνει διάφορες παραστάσεις για τη ζωγράφο στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Συνεπής οπαδός των ανταρτών Ζαπατίστας στα Τσιάπας επί χρόνια, η Μεδίνα δεν εντυπωσιάσθηκε από την εκδοχή της Χάγιεκ για τη Φρίντα, που χαρακτήρισε «λάιτ». «Ξύρισαν το μουστάκι της», διαμαρτυρήθηκε με αγανάκτηση. «Όποια θέλει να είναι η Φρίντα, ας είναι η Φρίντα. Αλλά αυτή -ή αυτός- πρέπει να είναι στην αριστερά».

Πηγες:απο εδω και εδω.

  1. Antoine
    Ιουλίου 23, 2007 στο 9:55 πμ

    Συγχαρητήρια κύριε zouri1 που ασχολείσαι με την Τέχνη!

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s