Αρχική > Uncategorized > Το χωριό της μητρός μου,

Το χωριό της μητρός μου,

Ιουλίου 21, 2011 Σχολιάστε Go to comments

είναι το Μοναστηράκι.
Ενα μικρό ορεινό χωριουδάκι,με λίγους κατοίκους,κοντά στην Αριδαία,στον νομό Πέλλας.
Καρατζόβα,λέγανε παλιότερα την περιοχή.
Εκεί πήγαινα όλα τα καλοκαίρια μου από τα νήπια ακόμα μέχρι την Α.Λυκείου.
Το σπίτι του θειου μου όπου και έμενα ήταν στον κάτω μαχαλά.

Δεν γνώρισα παππού και γιαγιά,από την πλευρά της μαμάς μου.
Υπήρχαν πολλά παιδιά στην ίδια ηλικία με εμένα,και περνούσαμε υπέροχα.
Παίζαμε παιχνίδια στην αυλή της εκκλησίας.

Παίρναμε το τρακτέρ,και φεύγαμε κρυφά τα βράδια,
για να πάμε στο διπλανό,πιο μεγάλο χωριό την Πολυκαρπη,που είχε
βόλτα,για να γνωρίσουμε κορίτσια.
Αυτός που οδηγούσε το τρακτέρ ο Σπύρος,ήταν περίπου 12-13 χρόνων.αλλά το οδηγούσε πολύ καλά .
Αναγκαζόμασταν τα βράδια να μην ανάβουμε τα φώτα στο τρακτέρ για να μη μας δει από μακριά η αστυνομία.

Τα παιδιά από το χωριό,ήταν πολύ πιο σκληραγωγημένα από μένα,και
έτσι σε όλα τα πολεμικά παιχνίδια με κέρδιζαν με άνεση .
Για αυτό και εγώ τους μάζευα στην κεντρική αλάνα του χωριού,δίπλα από ένα υπέρ αιωνόβιο πλάτανο
και τους έβαζα να τρέχουν περίπου 50 -60 μέτρα.
Εκεί δεν μπορούσαν να με φτάσουν,
οπότε είχα και εγώ κάπου να τους κερδίσω.
Τα πρωινά όλα τα παιδιά του χωριού,
αγόρια κορίτσια,από τις 7 η ώρα βρισκόταν στα χωράφια.
Όλο το χωριό άδειαζε,γιατί ο καθένας πήγαινε και βοηθούσε στα χωράφια του αλλου.

Πιο παλιά είχαμε καπνά,αλλά μετά τα βγάλανε και εβαλαν ροδάκινα.
Ο μόνος που κατοικούσε στο χωριό τα πρωινά,ήμουν εγώ.
Ποτέ ,παρ όλες τις πιέσεις του θειου μου,δεν πήγαινα στα χωράφια.
Όλοι οι άλλοι,προτού ακόμα βγει ο ήλιος
ανεβαίνανε στα κάρα,και ξεκινούσαν για τη δουλειά.

Κατά τις 12,πήγαινα και γω σιγά σιγα με τα πόδια,για να τους βρω,
για να φάω μαζί τους.
Ζυμωτό ψωμί,ντομάτα,και φέτα.
Ακόμα και τώρα αυτό το γεύμα στα χωράφια,κάτω από την φιλική σκιά των δέντρων,δεν το αλλάζω με κανένα γεύμα οπουδήποτε αλλού.
Αν στο δρόμο μου προς τα χωράφια συναντούσα κάποιους άλλους συγχωριανούς πιο μπροστά,καθόμουν μαζί τους να φάω.
Πολλές φορές ξεχνιόμουν μαζί τους,και τους περίμενα να φύγουμε ολοι μαζί,για την επιστροφη στο χωριο.
Μου άρεσε να κάθομαι στο κάρο,και να βλέπω τις αγελάδες,να το σέρνουν.
Κάποιες φορές που είχε νυχτώσει για τα καλά και δεν είχα γυρίσει ακόμα στο σπίτι,ακουγότανε από τα μεγάφωνα του καφενείου.
¨»ο Γιαννάκης ,να γυρίσει στο σπίτι του.»
Χωρίς υπερβολή τα μεγάφωνα ακουγόταν μέχρι τα χωράφια.
Τα Σάββατα κάναμε πάρτι,με σβηστά τα φώτα,
και εκεί μπορεί να φιλούσαμε και καμια στα κλεφτά.

Μετά που τελείωσα το λύκειο και «μεγάλωσα,»
δεν ξαναπήγα στο χωριό μου.
Έπρεπε να αρρωστήσει ο θειος μου,
για να ξαναρχίσω να πηγαίνω για λίγες ώρες προκειμένου να τον δω.
Πριν λίγο καιρό πέθανε.
Ηταν ο αγαπημένος μου θειος.
Το Μοναστηράκι για μένα,παραμένει ο τόπος
αναφοράς των παιδικών μου χρόνων.

Advertisements
  1. Chrisa
    Μαρτίου 16, 2007 στο 9:25 πμ

    Αχ τι ωραία που τα λες! Έχω την εικόνα μπροστά μου διότι η θεία μου είναι στο χωριό Καλή στο Νομό Πέλλης. (Είναι ένα χωριό κοντά στην Σκύδρα)

  2. liodara
    Μαρτίου 16, 2007 στο 9:54 πμ

    Τι καλά…Ωραίες οι αναμνήσεις….!!!

  3. An-Lu
    Μαρτίου 16, 2007 στο 10:14 πμ

    Γλυκιές αναμνήσεις ζουράκο…;-)

  4. ΣεΞπΥρ
    Μαρτίου 16, 2007 στο 11:23 πμ

    όλο καβάλα θες να’ σαι, από μικρό παιδί το’ χες!

  5. nosyparker
    Μαρτίου 16, 2007 στο 3:23 μμ

    Έτσι εξηγείται που ήξερες τα λουτρά Πόζαρ. Είπα κι εγώ! :-/

  6. ONOMATODOSIA
    Μαρτίου 16, 2007 στο 6:23 μμ

    δεν εχω τετοιες αναμνησεις.
    δεν εχω χωριο.

    πολυ πλακα εχει αυτο με τα μεγαφωνα που σε φωναζαν να πας σπιτι…

  7. ΠΕΤΕΦΡΗΣ
    Μαρτίου 16, 2007 στο 7:23 μμ

    Αχά! Βιζοβίτης είστε, υπουργέ! είστε φίσκα στις αρχαιότητες και στα μεσαιωνικά εκεί…από κοντά σας περνούσε και το γαλλικό ντεκοβίλ που ανέβαζε τις οβίδες του πρώτου πολέμου στο βουνό…Εχω περάσει μερικές φορές από τα λοφάκια σας. Ανκαι περπάτησα την άλλη πλευρά της Καρατζόβας, Φούστανη, Πρόδρομο, Σκρά, αλλά και Σλάτινα….
    Ωραιοτατο, δηκτικό κείμενο…

  8. zouri1
    Μαρτίου 16, 2007 στο 8:24 μμ

    Χρυσα,ναι το ξερω το χωριο.Το εχω επισκεφτει.

    ανωνυμε@μα φαινεται οτι ημουν στα προθυρα.

    λιονταρα@αν και προτιμω την δικια σου στο μπαρ:)

    an-lu@thanks

    sexX2@ συμπτωση

    πετεφρησ@ευχαριστω παρα πολυ,για τα καλα λογια για το κειμενο.Η ζωη βλεπεις.

    γλυκογρια@ δεν καταλαβαινω τι εννοεις.Ειναι αυτο το χασμα γενεων?

    nosy@που το θυμηθηκες ρε?

    onomatodosia@ναι ημουν παιδι του τσιρκου.

  9. Blondie
    Μαρτίου 16, 2007 στο 11:25 μμ

    Έχεις πολύ ωραίες αναμνήσεις, όντως.. οι περισσότεροι απο εμάς έχουμε και απο ένα τέτοιο μέρος, είτε χωριό, είτε γειτονιά.. Απο μικρός ζουζούνιζες ε;;;;;;

  10. julia
    Μαρτίου 17, 2007 στο 6:54 μμ

    Ζουρακοοοοο
    και της μαμας μου το χωριό Μοναστηράκι λέγεται, αλλά ειναι στον Νομό Ρεθύμνης!!!!

  11. seaina
    Μαρτίου 19, 2007 στο 2:57 μμ

    Δεν το πιστεύω …
    Αφενός η μητέρα μου είναι από την Αριδαία του Ν. Πέλλης και αφετέρου .. Julia ο μπαμπάς μου είναι από το Μοναστηράκι του Ν. Ρεθύμνης !!!!
    Απίστευτο σε ένα post βρήκα 2 συμπατριώτες!!

  12. brfunatic
    Οκτώβριος 15, 2010 στο 2:42 μμ

    Η γυναίκα μου κι εγώ πηγαίνουμε στα τέλη Μαρτίου στην Αριδαία, για ένα τοπικό φεστιβάλ που γίνεται εκεί. Πολύ ωραία μέρη.
    Είναι πολύ ωραία εμπειρία να μπαίνει η άνοιξη, να έχει όμς ακόμη κρύο και να κολυμπάς στον ζεστό καταρράκτη της περιοχής.

  13. vad
    Οκτώβριος 15, 2010 στο 8:47 μμ

    Θυμαμαι που μου το ειχες γράψει,οταν ανεβασα την αναρτηση για το Ποζαρ,φανταστική περιοχή…

  14. Μαριώ Κυριοπούλου
    Οκτώβριος 30, 2010 στο 3:01 πμ

    Προς Julia & Seaina
    «Απίστευτο σε ένα post βρήκα 2 συμπατριώτες!»
    Μήπως σε ένα post έγραψες 2 σχόλια με διαφορετικά ονόματα, καλή μου; Γιατί απ’ότι βλέπω εδώ μέσα σχολιάζεις, αλλά τα ημερολόγιά σου τα έχεις εγκαταλείψει. Τυχαίο;

  15. Γιαννης.
    Ιουνίου 6, 2011 στο 8:32 πμ

    Ο Σπυρος σου στελνει πολλους χαιρετισμους.Μιλησαμε το Σαββατο.
    Δεν σε θυμαται βεβαια,ομως ειναι σιγουρα αυτος επειδη δεν υπαρχει
    αλλος Σπυρος στο Μοναστηρακι.Το επιθετο του ειναι Ζυγας.
    Ειναι παντρεμενος με την συγχωριανη μου την Αννα και εχει δυο παιδια,
    μια κορη εικοσιδυο ετων και ενα αγορι δεκαεννια.
    Μπηκα στην σελιδα σου απο περιεργεια,οταν την εμφανισε το Google,
    στην αναζητηση μου για την λατρεμενη ‘ΚΑΡΑΤΖΟΒΑ’ μου.
    Επειδη καταλαβα οτι νοσταλγησες με τις αναμνησεις σου,το θεωρω υποχρεωση μου
    να σου γραψω.

    Ενας κοντοχωριανος.

  16. Ιουνίου 6, 2011 στο 9:04 πμ

    Με τον Σπυρο τον Ζυγα,ειμασταν παρα πολυ φιλοι.Αποκλειεται να μην με θυμαται.μαζι ημασταν ολα τα καλοκαιρια.Μαζι ζησαμε τους πρωτους εφηβικους ερωτες.
    Η Τριαδα ημασταν εγω,ο Σπυρος και ο χαρικακης που τωρα εχει το καφενειο στο χωριο.

  17. Γιαννης.
    Ιουνίου 6, 2011 στο 9:42 πμ

    Του ειπα μονο το επωνυμο σου,,δεν γνωριζω το μικρο σου ονομα,
    οτι μενεις στην Νεα Σμυρνη και του μετεφερα μονο τα γραφομενα σου.
    Πιθανων να μην με καταλαβε.
    Ομως του εδωσα την διευθυνση της σελιδας σου και μου ειπε οτι θα
    βαλει την κορη του να ψαξει.Ο Σπυρος γνωριζει μονο απο ροδακινα.
    Δεν ξερω εαν εισαστε σε επαφη,ομως ευχομαι να ‘μιλησετε’.

  18. Sofia
    Ιουνίου 17, 2014 στο 1:24 μμ

    eukeria na ksana ertheis na deis to xorio ths mhteras sou…tha xaramoume poly na se gnorisoume apo konta 🙂

  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s