Διδώ Σωτηρίου

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος τη χαρακτήρισε σαν “μια συγγραφέα που έκανε ζωή, όχι φιλολογία” – και δεν είχε άδικο. Γεννημένη το 1911 στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας, εγκαθίσταται οικογενειακά στη Σμύρνη το ’19 και παίρνει το δρόμο της προσφυγιάς το ’22, “χίλια μύρια κύματα” μακριά από τα χώματα που την ανάστησαν, εκείνα τα “ματωμένα χώματα” που τόσο στοργικά τη νανούρισαν και τόσο πολύ τη ζεμάτησαν.
Η Διδώ Σωτηρίου φοιτά σε Αθήνα και Γαλλία, ενώ από το 1936 στρέφεται επαγγελματικά προς τη δημοσιογραφία. Συνεργάζεται με το περιοδικό “Γυναίκα”, με διάφορες εφημερίδες και από το 1944 γίνεται αρχισυντάκτρια στο “Ριζοσπάστη”.
Στην Κατοχή ανέπτυξε αντιστασιακή δράση στον αντιφασιστικό αγώνα. Οι εμπειρίες της από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον εμφύλιο εκφράστηκαν στη μετέπειτα συγγραφική δουλειά της με το μοναδικό βιωματικό τρόπο που, θες δε θες, σ’ έμπαζε κι εσένα στα δρώμενα, όχι σαν αναγνώστη αλλά σαν πρωταγωνιστή. “Στις μνήμες των ζωντανών έσκυψα. Ακούμπησα μ’ αγάπη και πόνο στις καρδιές τους, εκεί που κρατούν τις θύμισες, όπως στο κονοστάσι τα βάγια και τα στέφανα”.
Δραστήριο μέλος του γυναικείου κινήματος, συνεργάζεται στην Κατοχή με τις Μέλπω Αξιώτη, Ελλη Αλεξίου, Ελλη Παπά (αδελφή της και σύντροφος του Νίκου Μπελογιάννη), Τιτίκα Δαμασκηνού, Ηλέκτρα Αποστόλου, Χρύσα Χατζηβασιλείου. Το 1945 παίρνει μέρος στο ιδρυτικό συνέδριο της Δημοκρατικής Ομοσπονδίας Γυναικών στο Παρίσι. Δημοσιογράφος και επιφυλλιδογράφος στην αρχή, εμφανίζεται με παρατηρητικότητα και εκφραστική δύναμη στη λογοτεχνία το 1959, με το μυθιστόρημα “Οι νεκροί περιμένουν”. Θ’ ακολουθήσουν τα: “Ηλέκτρα” (1961), “Ματωμένα χώματα” (1962), “Η Μικρασιατική Καταστροφή και η στρατηγική του ιμπεριαλισμού στην Ανατολική Μεσόγειο” (1975), “Εντολή” (1976), “Μέσα στις φλόγες” (1978), “Επισκέπτες” (1979), “Κατεδαφιζόμεθα” (1982), “Θέατρο” (1995).

Τα βιβλία της τα είπαν “σεισμική δόνηση”, “οργή λαού”, “βιβλία που καίνε”, κι άλλη μια αλήθεια είναι ότι, όπως και η ίδια γράφει: “Πώς να βάλεις τη λάβα στο χαρτί και να μη σου καούν τα χέρια σου, η καρδιά σου, ακόμα και η τέχνη σου;”.

Το κειμενο το αντεγραψα απο εδω

Ενας ωραίος πίνακας στο e-bay.catch a breath

Ο πίνακας γράφει από κάτω ότι ήταν αρχικά εμπνευσμένος από την κόρη ενός Ολλανδού φωτογράφου, ένα συνηθισμένο πορτρέτο, και στην πορεία …μεταλλάχθηκε. Ρεαλιστικό, όχι φωτογραφικό, θυμίζει κάτι από γιαπωνέζικα καρτούν, αλλά πιο ζεστό, πιο συναισθηματικό. Ελαιογραφία, και επιτέλους όχι μια ελαιογραφία με συντηρητικό θέμα. Φρέσκο, αλλά καμία σχέση με τη μουντάδα του digital art που τελευταία είναι και της μόδας. Εμφανίζεται τελικά που και που online κάποιος πίνακας που ήταν εμπνευσμένος, που μάλλον θ αρέσει, είτε δεν έχετε ιδέα από τέχνη, είτε ξημεροβραδιάζεστε σε γκαλερί.
Μπορειτε να τον δειτε εδω .

Vincent Van Gogh

Βάσω Κατράκη

Αυτοβιογραφικό σημείωμα -

Γεννήθηκα στο Αιτωλικό του Μεσολογγίου.

Το Αιτωλικό είναι ένα μικρό νησάκι, που το συνδέουνε με τη στεριά δυο μακρυά πέτρινα γεφύρια με πολλές μικρές τοξοτές καμάρες. Το σπίτι μας ήτανε σχεδόν όλο μέσα στη θάλασσα και στη γειτονιά καθότανε όλο ψαράδες. ‘Ενα ξυπόλυτο μελισσολόι τριγύριζε ολοήμερα, με τις γυναίκες τους συνέχεια γκαστρωμένες και τα παιδιά , μπακανιασμένα από την ελονοσία.

Ο πατέρας μου λεγότανε Γιώργης Λεονάρδος κι ήτανε κτηματίας• μα περισσότερο τραγουδούσε κι έψελνε στην εκκλησία με μια σπάνια ωραία, ζεστή φωνή. Όταν τραγουδούσε μαζευόντανε κόσμος και κοσμάκης σπίτι μας για να τον ακούσει.

Η μανούλα μου ύφαινε ολοκέντητα λεπτά μεταξωτά και μπαμπακερά και πολύχρωμα μάλλινα κιλίμια. Είχε πάρει κι ένα χρυσό βραβείο σε μια Διεθνή Έκθεση στο Παρίσι.

Τα δυο μου αδέρφια, ήτανε μεγαλύτερα από μας τα κορίτσια. Ο μεγάλος, φοιτητής τότε της φιλολογίας μας έφερνε από την Αθήνα ένα μαγικό για μας κόσμο. Παληά βιβλία με χρωματιστές χαλκογραφίες και ξυλογραφίες, χρωματιστές εικόνες και χαλκομανίες, μπογιές και πινέλα και δεν άφηνε παλιατζίδικο της Αθήνας αγύριστο. Ο μικρότερος, ό,τι έβλεπε το μάτι του τόκαναν τα χέρια του• και μαζί με όλα, ζωγραφίζανε κιόλας και οι δυό τους.

Γύρω-γύρω από τη μικρή μας θάλασσα ήτανε η έξοχή, γεμάτη ελιές, χωράφια καρπερά, μποστάνια, καπνοτόπια, σιτηρά. Μια ζωή στη στεργιά και στη θάλασσα, γεμάτη ιδρώτα και μόχθο.

Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον μεγάλωσα. Διάβαζα βιβλία και βιβλία πούχε ο αδερφός μου κι οι φίλοι μας. Μ’ άρεσε πολύ το διάβασμα και πιο πολύ ή ποίηση. Κοντά στ’ αδέρφια μου ζωγράφιζα κι εγώ.

Κρυφά, ονειρευόμουνα να γίνω ζωγράφος, μα μου φαινόντανε τόσο απίστευτα μεγάλο που δεν μπορούσε λογικά να χωρέσει στο μυαλό μου. Ό, τι έβλεπα, έλεγα:

— Εγώ αυτό μπορώ να το κάνω.

Και πολλές φορές έβαζα τον εαυτό μου σε δοκιμασία.

Δεν ήξερα ακόμα ότι, άλλο πράμα είναι η Τέχνη.

Και μια μέρα, σφηνώθηκε ξαφνικά στο μυαλό μου ένα ερώτημα. Κι’ αν γίνω ζωγράφος;

Πώς έγινε έτσι άξαφνα αυτό, δεν το κατάλαβα. Χίλιες καμπάνες χτυπήσανε μέσα μου, κι έχασα τον κόσμο. Από τότε, δεν είχα τίποτε άλλό στο μυαλό μου νύχτα και μέρα.

Μα, χίλιες δυο αναποδιές ξεφυτρώσανε, και ξαφνικά, ο πατέρας μου αρρώστησε βαριά• κι έπεσε πολύ πίκρα και θλίψη στο σπίτι μας, πού κράτησε εφτά ολόκληρα χρόνια.

Και κάποια μέρα, αφού πέθανε ο πατέρας μου, ξεκίνησα για την Αθήνα μην ξέροντας ακριβώς τι θα κάνω.

Πήγα στη Σχολή Καλών Τεχνών, κι έμαθα πώς σε λίγες μέρες θ’ αρχίζανε οι εξετάσεις. Αμέσως έτρεξα και γράφτηκα στη Σχολή. Έδωσα εξετάσεις.

Στη Σχολή Καλών Τεχνών είχα Καθηγητές τον Παρθένη στη Ζωγραφική και τον Κεφαλληνό στη Χαρακτική. Πήρα το Δίπλωμα της Σχολής το 1940 με μια τρίμηνη υποτροφία στη Ζωγραφική για τα νησιά και ένα βραβείο και δυό επαίνους στη Χαρακτική. Μετά αμέσως πόλεμος, κατοχή, πείνα, αντίσταση, και μετά πάλι εμφύλιος πόλεμος, πάλι σκοτωμοί άδικοι κι ακατονόμαστοι, εξορίες, φυλακές, όλα τα δεινά της Πατρίδας περάσανε από της δικής μου γενιάς τις πλάτες.

Έκανα πολλά ταξίδια σε πολλές Ευρωπαϊκές πόλεις, είδα πολλά Μουσεία και Πινακοθήκες.

Το 1955 έκαμα την πρώτη μου έκθεση.

Μέμος Μακρής

Ο Μέμος Μακρής  (Πάτρα 1 Απριλίου 1913 – Αθήνα 26 Μαΐου 1993) ήταν μεγάλος Έλληνας γλύπτης του 20ού αιώνα. Γεννήθηκε και πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Πάτρα. Το 1919 η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα και αναμίχθηκε γρήγορα στην καλλιτεχνική και πολιτιστική ζωή της δεκαετίας του ’30. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής ο Μακρής πήρε μέρος με έντονη δράση στην Εθνική Αντίσταση. Μετά την απελευθέρωση συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι. Απελάθηκε από τη Γαλλία το 1950 λόγω των αριστερών του πολιτικών πεποιθήσεων και βρήκε πολιτικό άσυλο στην Ουγγαρία. Στην Ουγγαρία δραστηριοποιήθηκε ενεργά στην καλλιτεχνική, πολιτική και πολιτιστική κίνηση της χώρας. Το 1964 του αφαιρέθηκε η ελληνική υπηκοότητα, την οποία επανάκτησε το 1975 μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Το 1978 στην Εθνική Πινακοθήκη πραγματοποιήθηκε η πρώτη αναδρομική έκθεσή του στην Ελλάδα .

Έργα

Μερικά από τα σημαντικότερα έργα του περιλαμβάνουν το μνημειώδες γλυπτό που αφιερώνεται στα θύματα του ναζιστικού στρατόπεδου συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν στην Αυστρία, το μνημείο στους Ούγγρους εθελοντές του ισπανικού εμφύλιου πολέμου στη Βουδαπέστη, το μνημείο της απελευθέρωσης στο Πεκς. Πολλά άλλα έργα του κοσμούν πλατείες και κτήρια σε όλη την Ουγγαρία. Στην Ελλάδα είναι περισσότερο γνωστός για το γλυπτό του με τη μορφή του κεφαλιού ενός νέου που βρίσκεται στην είσοδο του Πολυτεχνείου, προς τιμήν των θυμάτων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973. Στην Κύπρο ξεχωρίζει για το εμβληματικό άγαλμα του Αρχιεπισκόπου Μακάριου στο προεδρικό μέγαρο.