η τσαρινα ζητιανευει
το αγαλμα του Μαγιακοφσκι
η τριαδα
με την τραγιασκα θα μπορουσα να ημουν εγω ο Λενιν.
καθημερινοτητα απο την Κοκκινη πλατεια
Ρουσλάνος και η Λιουντμίλα απο το ποιημα του Πουσκιν
ο φημισμενος δρομος Arbat
εικονες απο το metro της Μοσχας
κηπος μεσα στο Κρεμλινο
Αλλαγη φρουρας.
το εμπορικο κεντρο GUM
Ο ιστορικος συμβιβασμος του Λενιν με τον τσαρο μεσα στο εμπορικο κεντρο
Μαρξ
η “ουρα για το μαυσωλειο του Λενιν”
πολεις που εγιναν μεγαλες μαχες στον Β παγκοσμιο πολεμο
το μαυσωλειο του Λενιν.Χιλιαδες κοσμου ακομα και σημερα το επισκεπτονται.Δεν υπαρχει εισιτηριο για την εισοδο με αποτελεσμα
να μην υπαρχουν χρηματα για την συντηρηση του.Αντιθετα για να μπεις στο Κρεμλινο πληρωνεις 750+350 ρουβλια(περιπου 22 ευρω)
στο τειχος του Κρεμλινου,στηλες ηγετων της Σοβιετικης Ενωσης.Μετα την πτωση μπερδευτηκαν και αντικομμουνιστες οπως ο Ζαχαρωφ.
σοβιετικο κτιριο
ο καθεδρικος ναος του Α.Βασιλειου
Τα τειχη του Κρεμλινου.Εδω γινονται οι παρελάσεις.
το τεραστιο εμπορικο κέντρο απεναντι απο τα τειχη του Κρεμλινου
Η εικονα της Μοσχας προς τον κοσμο
Το εκκλησακι μπροστα απο την εισοδο
η “εισοδος”στην κοκκινη πλατεια
ο κεντρικος σταθμος του metro.
Η Μόσχα είναι μια πόλη 10 εκατ περίπου.Εδώ συναντας όλες τις φυλές της Ρώσικης ομοσπονδίας.Εδώ έχει μαζευτεί όλος ο πλούτος και η βλαχοχλιδη της χώρας.Οι δρόμοι είναι γεμάτοι από πανάκριβα jeep,και πάντα πίσω από ένα πανάκριβο αμάξι φυσικά με σκούρα τζάμια ακολουθεί ένα άλλο με τους μπράβους.Καυκασιοι συνήθως αυτοί φαίνεται να έχουν χρόνια προϋπηρεσία στα γυμναστήρια.Το αφεντικό μέσα στο χρυσάφι αναρωτιέσαι πως έχει κάνει τόσα λεφτά.Καθόμουν και τους κοιτούσα όλη την ώρα μέχρι την επιβίβαση τους.Δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να ανησυχώ για όλα αυτά που γινόταν δίπλα μου.Το κέντρο της πόλης έχει γεμίσει από πανάκριβα μαγαζιά όπου οι Ρωσοι τα αδειάζουν αμέσως από τα εμπορεύματα.Τζάμπα χλιδή ιδίως για τους άντρες που είναι εκτός φάσης.Οι Ρωσιδες μπιμπελό αγορασμένες απο τον πλούτο μέχρι να γίνει η άτακτη αντικατάσταση τους από κάποιο άλλο μπιμπελό.Ξανθιές κούκλες μέσα σε τζιπάρες
διπλοπαρκαρουν μπροστά απο τα μαγαζιά και χιλιάδες euro,αλλάζουν θέση.
Κρίμα για την πόλη που υπήρξε η πρωτεύουσα της Σοβιετικής Ένωσης.
Η κόκκινη πλατεία είναι οτι ωαριοτερο έχει να δείξει η πόλη.Τα τείχη του Κρεμλινου,ο ναός του Αγίου Βασιλείου,το μαυσωλείο του Λένιν,και από την απέναντι πλευρά ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο,δείχνει τον νέο προσανατολισμό της πόλης.
Η Μόσχα με απογοήτευσε πολύ ή εγώ είχα λάθος προσδοκίες απο αυτήν.
(Θα μπορουσα να γραψω για τα ωραια καφε και εστιατορια που εχουν ανοιξει.Δεν ειναι ομως αυτο που προσδιοριζει μια πολη.)
Τα σημαντικά έργα στην πόλη σταμάτησαν να γίνονται το 1989 και τώρα ανακαλύπτουν οτι οι υποδομές της πόλης ήταν πολύ καλής ποιότητας.Σήμερα ζούνε το παραμύθι τους αλλά δυστυχώς δεν θα υπάρχει αίσιο τέλος.Κάποια στιγμή θα χρειαστεί να δοθεί μια ανακατεύθυνση στην πόλη και τότε θα ανακαλύψουν οτι δεν υπάρχουν χρήματα για κάτι τέτοιο.Η Πόλη ακόμα συντηρείται από τα έργα που είχαν γίνει από την Σοβιετική εποχή.
Δεν θα μου φανεί παράξενο αν μάθω οτι τα σκουπίδια δεν τα πετάνε σε μαύρη σακούλα αλλά σε τσάντα LV.Αντιθέτως φαινόταν σήμερα αυτό στην πόλη,ότι πιο πολλές τσάντες LV έβλεπες στους δρόμους παρα τσάντες από super market.Όσο νύχτωνε η εικόνα να κυκλοφορούν με ένα μπουκάλι αλκοόλ στον δρόμο ήτανε συνηθισμένο.
Κρίμα για μια πόλη που την είχα στα όνειρα μου.
Ο Αλέξιος Β΄ (1929-2008, κατά κόσμον Αλέξιος Μιχαήλοβιτς Ρίντιγκερ, ρωσικά: Алексей Михайлович Ри́дигер) ήταν Πατριάρχης Μόσχας και Πασών των Ρωσιών για δεκαοκτώ έτη, από το 1990 ως το 2008.
Γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1929 στο Ταλίν της Εσθονίας. Φοίτησε στη Θεολογική Σχολή της Αγίας Πετρούπολης (τότε Λένινγκραντ). Το 1950 χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος. Το 1958 προήχθη σε Πρωτοπρεσβύτερος. Το 1961, μετά το θάνατο της Πρεσβυτέρας του, εκάρη Μοναχός και χειροθετήθηκε Αρχιμανδρίτης.
Στις 3 Σεπτεμβρίου 1961 στον Καθεδρικό Ναό του Ταλίν χειροτονήθηκε Επίσκοπος Ταλλίνης και Εσθονίας της Εκκλησίας της Ρωσίας και ανέλαβε και τοποτηρητής της Επισκοπής Ρίγας και Λεττονίας. Το 1964 προήχθη σε Αρχιεπίσκοπος και στις διορίστηκε Αρχιγραμματέας του Πατριαρχείου Ρωσίας. Το 1968 προήχθη στο βαθμό του Μητροπολίτη. Το 1986 εξελέγη Μητροπολίτης Λένινγκραντ και Νοβγορόντ και ανέλαβε παράλληλα τοποτηρητής της Επισκοπής Ταλλίνης και Εσθονίας.
Στις 10 Ιουνίου 1990 εξελέγη Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών.
Ήταν επίτιμος διδάκτωρ της Θεολογικής Ακαδημίας της Αγίας Πετρούπολης και της Θεολογικής Ακαδημίας Μόσχας. Μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος της Σοβιετικής Ένωσης εργάστηκε για την ανασυγκρότηση της Εκκλησίας, το χτίσιμο νέων ναών και την επανόρθωση του κύρους της Εκκλησίας. Από την άλλη μεριά, “ερευνητές που είχαν πρόσβαση στα αρχεία της KGB έχουν δηλώσει ότι [...] ο Αλέξιος ήταν πράκτορας, γεγονός το οποίο ουδέποτε επιβεβαίωσε το Πατριαρχείο”.
Επί των ημερών του οι σχέσεις του Πατριαρχείου Ρωσίας με τις υπόλοιπες Ορθόδοξες Εκκλησίες, ιδίως δε τις ελληνόφωνες και μάλιστα το Οικουμενικό Πατριαρχείο μπορούν να χαρακτηριστούν ως ψυχρές. Η ψυχρότητα αυτή οφειλόταν κυρίως στην άρνηση της Ρωσικής Εκκλησίας να υπαναχωρήσει από εκκλησιαστικά τετελεσμένα που προκλήθηκαν από την εγκαθίδρυση της Σοβιετικής Ένωσης, και τα οποία πλέον είχαν εκλείψει. Έτσι, αρνούνταν για παράδειγμα την ανεξαρτησία την οποία κήρυξε η Εκκλησία της Εσθονίας, η οποία είχε προσαρτηθεί βιαίως το 1940 στην Εκκλησία της Ρωσίας, ως αποτέλεσμα της βίαιης προσάρτησης του κράτους της Εσθονίας στη Σοβιετική Ένωση
Απεβίωσε το πρωί της Παρασκευής 5 Δεκεμβρίου 2008
Το κειμενο το αντεγραψα απο εδω
Πρόσφατα σχόλια