η μεγάλη ζωγράφος.

τι το θελα και πήγα σε μια gallery.
Μεταξύ των ωραίων πινάκων που έβλεπα,μαθαίνω ότι ένας που μου άρεσε πολύ και στοίχιζε περίπου 2000 Ε ,οτι ειναι μιας γνωστης Ελληνιδας ζωγραφου.
Το όνομα όμως κάτι μου θύμιζε.
Ε βέβαια,αυτή είναι.
Κάναμε παρέα το 1985 και τότε ακόμα έκανε μαθήματα ζωγραφικής για να δώσει για 2η φορά στην σχολή καλών τεχνών.
Δεν θα μπορούσα να την ξεχάσω.
Θυμήθηκα δε ότι μου είχε χαρίσει έναν πίνακα της.
Λες άμα τον βρω,να βγάλω καμιά δραχμή?
Χωρίς να χάσω χρόνο,άρχισα να ψάχνω στην αποθήκη και παρόλο τις τόσες μετακομίσεις τον βρήκα.
Γέμισα από χαρά και μόνο με την σκέψη ότι θα βγάλω έστω και 500Ε.
Πάω και τον δείχνω στη gallery.
Γέλασαν με αυτή την αισιοδοξία μου,ότι θα έβγαζα κάποια χρήματα.
Ο πίνακας δεν είχε την υπογραφή της,απλά μια ημερομηνία .
12/3/1985
Μου είπανε,ότι ” συνηθίζεται” τους πίνακες που δημιούργησαν στη νεανική τους ηλικία ,επίτηδες να μη βάζουν την υπογραφή τους.
Αρα,δεν έχει καμία αξία.
-μήπως την βρω και της πω να βάλει μια υπογραφή της και να τον βάλω στο σαλόνι μου και να υπερηφανεύομαι.
-δεν πιστεύω,αλλά άμα την βρείτε στο Άμστερνταμ,όπου και ζει μόνιμα,μπορείτε να την ρωτήσετε.
Λέω να το τολμήσω,γιατί όχι?