Σαν σήμερα
το 1974,η χούντα των συνταγματαρχών,παρέδωσε την κυβέρνηση.
13 χρονών εγώ,δεν καταλάβαινα και πολλά.
Μόλις είχε τελειώσει και η επιστράτευση για την Κύπρο,
και ακόμα όλοι συζητούσαμε για αυτό..
Είχα δει έφεδρους να κλαίνε, να φοβούνται,να προσπαθούν να κρυφτούν.
Είχα διαβάσει εφημερίδες που προσπαθούσανε να ανεβάσουν το φρόνημα,γράφοντας για τις νίκες του 40.
Ξαναβάλανε την Βέμπο.
Είχα δει κάποιους να μετατρέπονται σε μαυραγορίτες μέσα σε μια νύχτα.
Είχα δει να πέφτει πολύ ξύλο,σε φούρνο,όταν ο φούρναρης ζητούσε υπέρογκο ποσό για μια φρατζόλα ψωμί.
Του ορμηξανε κάτι επίστρατοι,και το αίμα του,χύθηκε πάνω στα αλεύρια.
Είχα δει συνομήλικα παιδιά από την Κύπρο,να έρχονται πρόσφυγες στην Ελλάδα.
Είχα δει νιόπαντρες γυναίκες να κλαίνε,που δεν χαρήκανε το νυφικό τους κρεβάτι.
Είχα πάει και επιφυλακή με τους προσκόπους,για να βοηθήσουμε σε νοσοκομεία.
Είχα δει την πόλη να αδειάζει από άντρες.
Ε Ε Έρχεται το καμάρι της Ελλάδας,
ένα νέο τραγούδι άκουγα συνεχώς.
Καραμανλής-Καραμανλής.
Μόλις είχαμε πάρει και μια ασπρόμαυρη τηλεόραση URANIA,και τον είχα δει να κατεβαίνει από το αεροπλάνο
Δεν ήξερα τι γινότανε, ποιος ήταν αυτός.
Άκουσα τις πρώτες του δηλώσεις,δεν κατάλαβα τι είχε γίνει.
Ποιος έφυγε, ποιος ήρθε?
Ο Βασιλιάς που είναι?
Θυμάμαι ότι είχα στεναχωρηθεί που δεν πήγα στο χωριό της μητέρας μου για διακοπές.
Ο πατέρας μου είχε φύγει στην επιστράτευση.
Άργησε πολύ να έρθει.
Αμέσως έγινα άντρας.
Πήγα να δουλέψω για να έχει λεφτά η οικογένεια μου.
Ξεφόρτωνα κιβώτια στην αντιπροσωπεία της Ήβη στην Κοζάνη,στου Χατζηγιαννακη.
Εκείνο το καλοκαίρι,προς την Α Γυμνασίου.
Ειχαμε βγει στο δρομο με τον πατερα μου πιασμενοι σφιχτα απο το χέρι χωρις να λεμε λεξη. Αγωνια για κατι -άγνωστο σε μενα και γνωστο σε κείνο- που μπορεί να ερχόταν. Ο μικρός αδελφός πρόσφατα φαντάρος στον Εβρο, ο μεγάλος στα καράβια, η μάνα στο σπίτι. Δεν άργησε να φανεί πως επρόκειτο για επιστράτευση οπερέττα.
Ποιος τα θυμάται σήμερα που η κατάσταση είναι ίδια πάνω-κάτω, μόνο που η αγωνία διαρκεί περισσότερο;
Θυμάμαι να βλέπω στο χωριό μου άντρες να κλαίνε όπως λες και να σκέφτονται ότι παρατάνε αμάζευτο τον καπνό. Εκείνη τη χρονιά πρέπει να τελείωνα το 6τάξιο Γυμνάσιο και επηρεασμένη ακόμα από τις ψευδαισθήσεις Ελλήνων ηρώων προσγειώθηκα από τη λυπημένη αντίδραση του παππού μου όταν πήγα φουριόζα και ενθουσιασμένη να του ανακοινώσω την επιστράτευση: “Πάλι πόλεμος βρε παιδί μου!”. Από το ύφος του είχα καταλάβει ότι ο πόλεμος πάντα περιέχει κάτι πόνο και δυστυχία και ότι οι ηρωισμοί είναι μόνο λόγια εξωραϊσμού του κακού.
Θυμάμαι επίσης όπως λες αυτούς που είχαν φούρνο να κερδοσκοπούν σε βάρος των άφραγκων φαντάρων και να έχουν ξυλωθεί όλα τα φώτα στην Εθνική Οδό (του ΝΑΤΟ τη λεγόμενη) γιατί θα μετατρεπόταν σε αεροδρόμιο λέει.
Εγώ 11 χρονών τότε, καταλάβαινα ακόμα λιγότερα. Θυμάμαι τον κόσμο στους δρόμους να φωνάζει “ε ε έρχεται” και ρωτούσα τι συνέβη… Αυτός ο μαζικός ενθουσιασμός στους δρόμους, ήταν εντελώς ακατανόητος.