Ήμουν χθες με μια φιλη μου,
που εδώ και ένα εξάμηνο είναι με ενα παιδί.
Θυμάμαι απο την πρώτη μέρα που βρέθηκαν ,δεν ηταν ενθουσιασμένη.
Περισσότερο τον ηθελε για να εχει κάποιον δίπλα της.
Και χθες ακόμα τής τόνιζα,οτι ειμαι εναντια σε κάτι τέτοιο.
Δεν μ αρέσουν οι light έρωτες,αυτοί του πληθυντικού οπως τους ονομάζω.
Θέλω να τρελαίνομαι για την άλλη απο την αρχή
Να την σκέφτομαι συνεχώς,να εχω συνεχώς την μορφή της για εικόνα.
Αλλιώς,ασε κάθομαι και μόνος.
Δεν είναι ανάγκη να κοροϊδεύω τον ίδιο μου τον εαυτό.
Ο έρωτας δεν ει ναι όπως το άλμα εις μήκος,
για να έχειςς 3 προσπάθειες,μέχρι να σου βγει το καλό άλμα.
Ή σου βγαίνει με την πρώτη ή δεν σου βγαίνει καθόλου
Α,και φυσικά αμα δω οτι η άλλη με έχει για 2 ρόλο,
αποχωρω τάχιστα και μάλιστα πριν την τελευταία στάση.
Δεν μ αρέσει ο ρόλος,να γεμίζω τις ώρες της που τυχών εχει κενές.
Αρχειοθετήθηκε ως : Uncategorized
καλοοοο,νομιζω το εχεις ξαναπει αυτο…καλημερα!
Σωστός Ζουρι μου!!!
Μα αυτό ονομάζουμε έρωτα..να έχεις στο μυαλό σου τον άλλον, την μορφή του, το γέλιο του, οτιδήποτε μπορεί να στον θυμίζει….
Χλιαρούς έρωτες…σορρυ, αλλά όπως λες και εσύ καλύτερα μόνη μου:)
σωστό, φυσικά και όχι
ε, όχι και 2ο ρόλο! ή πρωταγωνιστής ή κομπάρσος τουλάχιστον! (ή του ύψους ή του βάθους)
Ποτέ δεν μπορούσα τα ημίμετρα και συμφωνώ λοιπόν μαζί σου απόλυτα.
Πες τα βρε zοuri ν ‘αγιάσει το στομοα σου, όταν τους τα λέω εγώ μου λένε ότι κάνω τη δύσκολη.
Κι εγώ συμφωνώ μαζί σου, υπάρχει βέβαια και η άποψη ότι πρέπει να ‘σαι στο παιχνίδι για να σου κάτσει το καλό χαρτί.
zouri σ’αυτό είμαι μαζί σου.
πόσοι όμως μπορούν να υπομείνουν το τίμημα της μοναξιάς αναζητώντας τον έρωτα της ζωής τους;