O gelial μιλαει στον Zouri.

Βρεθήκαμε ,που αλλού?
μα στο γραφείο του.
Το οποίο οφείλω να ομολογήσω ότι είναι από τα ωραιοτερα,
που έχω δει. Είναι στον 15 οροφο,και έχεις την αίσθηση ότι άμα απλώσεις το χέρι σου θα αγγίξεις την Ακρόπολη.
Με υποδέχτηκε η ιδιαιτέρα του με ένα χαμόγελο και ένα μίνι,
που… σουκοβε την ανάσα.
Τα τηλέφωνα δεν σταμάτησαν να χτυπουν.
Blogger,δημοσιογραφοι,τηλεοπτικα κανάλια ,
και λοιπά ΜΜΕ,να υποκλίνονται στη πένα του.
——————————————————————

-πως αισθάνεσαι τώρα με τόσα σχόλια στο blog σου?
-Ακριβώς όπως αισθανόμουν και πριν! Γιατί, Ζούρι μου, στην πραγματικότητα είμαι ένας απλός άνθρωπος όπως εσείς και παραμένω προσιτός και ταπεινός παρά την αξεπέραστη επιτυχία μου.
-αλήθεια τι σημαίνει το nicname σου?
Οταν προσπάθησα να το γράψω στα
Ελληνικά έβγαινε η λέξη γέλια
-Καλέ μου φίλε Ζούρι… χα χα χα (γέλια)
-είναι αλήθεια ότι σου έδωσαν μια λευκή επιταγη,για να βάλεις το ποσό που θελεις,απο μεγάλο εκδοτικό οίκο?
-Είναι αλήθεια. Μάλιστα η επιταγή ήταν εντελώς λευκή, δεν είχε καν το όνομα του εκδοτικού οίκου.
-στην είσοδο του κτιρίου είδα ένα φορτηγό που έγραφε SATO.Τρέχει κάτι?
-Όχι διπλοπαρκαρισμένος θα είναι. Το δικό μου, φίλε Ζούρι θα έγραφε «διά χειρός Βαράγκη».
-σύμφωνα με έγκυρες πηγές μου,το νέο σου blog θα το ονομάσεις “από το κρεβατι.”
Οντως θα κάνεις κάτι τέτοιο?
-Δεν μπορώ να μιλήσω γι’ αυτό το θέμα. Είναι ακόμα πολύ νωρίς και παρά την υποστήριξη της Αθηνάς, της οικογένειάς μου και των εκατοντάδων φίλων μου δεν νιώθω ακόμα έτοιμος. Καταλαβαίνεις φίλε μου Ζούρι μου…
-μπορείς να μου πεις το μυστικό σου,και έχεις τόσες πολλές θαυμάστριες?
Έρχονται μαζί σου,γιατι είσαι απλά κουκλος,ή γιατί γουστάρουν τους διάσημους?
-Όσοι με έχουν γνωρίσει ξέρουν πως η ομοιότητά μου με τον Μπραντ Πιτ είναι περισσότερο από οφθαλμοφανής. Αλλά δεν νομίζω να είναι αυτό. Νομίζω είναι περισσότερο η ευαισθησία με την οποία προσέγγιζα τα ζητήματα της καθημερινότητας. Μια ευαισθησία που –ξέρεις καλά φίλε Ζούρι- χαρακτηρίζει λίγους ανθρώπους πια. Ίσως βέβαια να είναι επειδή έγραφα χαριτωμένα αστειάκια.
-οι ιστορίες του γραφείου σου,αισθανομαι ότι συμβαίνουν σε πολλά γραφεια.Ειμαστε τόσο ίδιοι εμείς οι Έλληνες?
-Αχ δεν μου αρέσει αυτή η ερώτηση, την επόμενη παρακαλώ.

Μαρία κοπέλα μου, έναν εσπρέσσο ζήτησε ο άνθρωπος, θα τον φέρεις καμιά ώρα;! Άντε μην ψάχνεις για δουλειά μέρες που ‘ναι!

-σε ποιον blogger θα ήθελες να μοιάσεις, άμα μεγαλώσεις?
-Εγώ θα σου αντιστρέψω την ερώτηση, φίλε Ζούρι. Αναρωτιέμαι πόσοι bloggers θέλουν να μοιάσουν σε μένα. Είναι βαριά κληρονομιά Ζούρι μου, καταλαβαίνεις.
-είσαι υπέρ του δικαιώματος των αντρών της χώρας μας,να μπορούν να παντρεύονται πολλές γυναίκες.
-Ναι, αρκεί οι γυναίκες να δουλεύουν γιατί με το δικό μου το μισθό δεν θα δουν χαϊρι.
-Θα επιστρέψεις ποτέ Στο Γραφείο;
-Όχι. Μόνο για να αναγγείλω ένα μασκέ-μπλογκοπάρτι, που πρόκειται να γίνει κάποια στιγμή.
-Τι θα θυμάσαι από το έναν χρόνο που πέρασες στο μπλόγγιν;
-Πλάκα πλάκα, πολλά. Κυρίως τους ανθρώπους που γνώρισα. Τις χαμένες εργατοώρες. Το γέλιο με τα παιδιά που ανταλλάζαμε επισκέψεις στα ιντερνετικά μας λημέρια, τις παρέες που δημιουργήθηκαν χωρίς καν να γνωριστούμε από κοντά. Κι αν ποτέ πάρω την απόφαση να επιστρέψω στο βλόγγιν, θα είναι για να ξαναγίνω μέλος αυτής της παρέας. Και να σου πω κάτι; Ο Gelial θα μου λείψει, ειλικρινά.

Μαρία: Ο καφές σας κύριε Ζούρι.

-Πλάκα με κάνεις κοπέλα μου, φεύγει ο άνθρωπος!
Αδύνατον Ζούρι μου να βρεις σωστούς συνεργάτες, αδύνατον!